Van kabelsjouwer tot spelverdeler bij Admirals

Amsterdam Admirals begint morgen aan de NFL Europe, de Europese profcompetitie in het American football. Voor het eerst zit er een Nederlandse quarterback (spelverdeler) bij de selectie: Haroen Goelabdien.

Haroen Goelabdien was bij de jeugd een verdienstelijke tennisser. ,,Maar ik kon mijn agressie niet kwijt'', vertelt de 19-jarige Zoetermeerder. ,,Ze noemden me de tweede John McEnroe. Ik was een beetje wild. Ik ben weggestuurd van toernooien, heb rackets kapotgeslagen.''

Acht jaar geleden zag Goelabdien – Surinaamse vader, Nederlandse moeder – voor het eerst American football op televisie. ,,Ik vond het meteen heftig. Dat keiharde sprak me aan.'' Hij meldde zich bij de jeugd van de plaatselijke Black Angels. Daar kreeg Goelabdien de belangrijkste positie toegewezen, die van quarterback, de spelverdeler, omdat hij een zuiver balletje bleek te kunnen gooien.

Nu heeft hij als de eerste Nederlandse quarterback een contract gekregen bij de Amsterdam Admirals. Elke club in de NFL Europe is verplicht een aantal lokale spelers (nationals) op te nemen. Daarmee is, eerder dan hij had verwacht, een droom uitgekomen. In de eerste jaren van de Admirals was Goelabdien in het Olympisch Stadion een van de jonge hulpjes die aan de kant met water en kabels sjouwden. Veel verder dan de zijlijn zal hij in de komende competitie ook niet komen. Want Goelabdien zal met twee ervaren Amerikaanse spelverdelers in de buurt waarschijnlijk geen speeltijd krijgen. ,,Ik moet zorgen dat ik veel leer. Ik sta op de trainingen altijd bij Dan Gonzalez en doe alles wat hij doet. Soms vraag ik hem waarom hij een bepaalde keuze heeft gemaakt. Gonzalez speelt in de grote NFL bij de Miami Dolphins.''

Dé held van Goelabdien is Joe Montana. Zijn kamer in Zoetermeer hangt en staat vol met spullen van de vermaarde quarterback. Onder leiding van Montana, die inmiddels is gestopt, wonnen de San Francisco 49'ers vier keer de Super Bowl, de jaarlijkse finale in de Verenigde Staten. ,,Ik probeer vooral zijn rust over te nemen'', vertelt Goelabdien. ,,Hij werd niet voor niets Joe Cool genoemd. Montana zorgde ervoor dat zijn medespelers in hogere sferen kwamen.'' Bij de Admirals kreeg Goelabdien hetzelfde shirtnummer, zestien, als dat van Montana. ,,Dat kan toch bijna geen toeval zijn!''

Goelabdien vergeet op weg naar het succes zijn oude coach, voormalig NFL-speler Glenn Dennison (,,Een vaderfiguur, ik was dag en nacht bij hem''), en zijn oude ploeggenoten niet. ,,Ik heb veel te danken aan de offensive line van de Black Angels. Door hun goede spel kreeg ik steeds de tijd om de ballen te gooien en kon ik laten zien wat ik kon.''

Afgelopen zondag stond hij langs de kant toen Black Angels in de Nederlandse competitie tegen Limburg Wildcats speelde. ,,Ik had zo willen meedoen. Maar dat risico durf ik niet te nemen. Als ik geblesseerd raak, is het bij de Admirals meteen afgelopen met me. Maar na het Europese seizoen ga ik snel weer voor Black Angels spelen.''

Goelabdien zal in de toekomst graag op topniveau net zo willen heersen als Montana. Hij beseft dat hij als Europeaan een achterstand heeft ten opzichte van Amerikaanse quarterbacks. Hij groeide immers niet op met American football. Voor zijn sport ging hij vorig jaar studeren op een highschool in Pensylvania, Fort Hills High. Goelabdien: ,,Daar trainde ik drieënhalf uur per dag. Gewoon gaan met die banaan! Het ging heel goed. Toch lukte het me niet bij een collegeploeg terecht te komen. Ik kom uit Europa, hè. Ik was niet minder dan sommige Amerikanen, maar er werd het zekere voor het onzekere gekozen.''

Hij hoopt ooit als speler terug te keren naar de Verenigde Staten. Voorlopig is hij trots en tevreden met zijn contract bij de Admirals. Hoewel hij minder verdient dan de Amerikanen binnen de selectie. ,,Van het geld dat ik deze maanden krijg, zou ik het hele jaar kunnen leven. Maar ik ben een luxe ventje. Ik wil niet krap leven. Ik kan ook niet stilzitten. Daarom blijf ik administratief medewerker bij het Korps Landelijke Politie Dienst. Ik heb nu vier maanden onbetaald verlof gekregen.''

Vakantie is het bij de Admirals zeker niet voor Goelabdien. Hij moet doordeweeks om zes uur opstaan om op tijd te zijn voor het gezamenlijke ontbijt met zijn ploeggenoten. De Amerikanen van de Admirals zitten drie maanden in een Amsterdams hotel. Goelabdien verkoos thuis te blijven wonen bij zijn moeder in Zoetermeer. Daar zit hij 's avonds al om negen uur met slaapogen op de bank. De dagelijkse sessies zijn zwaar. Er wordt veel getraind en veel gepraat. ,,We moeten uren naar de video kijken. Dat is soms slaapverwekkend.''

Je moet een beetje gek zijn om te overleven, stelt Goelabdien, die vandaag met zijn ploeggenoten voor de eerste competitiewedstrijd naar Barcelona reisde. ,,We zijn allemaal een verhaal apart.'' Hij moet lachen als ploeggenoot en vriend Fabian Baldwin ter sprake komt. Van deze Haagse politieagent is bekend dat hij een tarantula-spin als huisdier heeft. ,,Schrijf maar op dat hij niet goed bij zijn hoofd is'', zegt Goelabdien. ,,Hij heeft die spin van een vriend gekregen en weet niet of het mannetje of vrouwtje is en of hij giftig is. Nee, ik ga nooit bij hem op visite. Hij komt maar lekker hier.''