Simon Vestdijk

De Vestdijkkring leeft weer. Vorig jaar, in het honderdste geboortejaar van de schrijver, wilde het bestuur de club opheffen, maar dat voornemen werd nooit uitgevoerd. Eerst moest de opheffing worden uitgesteld omdat er te weinig aanwezigen waren op de cruciale ledenvergadering, waarna bij een volgende gelegenheid een groep bezorgde Vestdijkliefhebbers zich tegen het plan keerde. Dat veroorzaakte een bestuurscrisis. Een commissie van wijze mensen moest vervolgens de toekomst van de Vestdijkianen vorm geven.

Die commissie is nooit bijeen geweest, zo blijkt uit het eerste nummer van de herrezen Vestdijkkroniek. Een nieuw bestuur heeft aan de hand van ideeën uit de club een toekomst uitgestippeld. ``Ik heb nooit aan de toekomst van de kring getwijfeld'', zegt de nieuwe voorzitter Hans Visser. ``We hebben driehonderd leden en dat neemt inmiddels weer toe. Het vorige bestuur heeft duidelijk een vergissing begaan door de kring op te willen heffen. Vestdijk wordt misschien minder gelezen dan een aantal jaren geleden, maar de kring is nog lang niet dood.'' De nieuwe leiding van de kring lijkt vooral enkele oude initiatieven nieuw leven te hebben ingeblazen. Zo werd de viermaandelijkse Vestdijkkroniek drie jaar geleden vervangen door een jaarboek. Dat verkocht echter nauwelijks en zo is de kroniek terug, compleet met overzichten van wanneer welke Vestdijk-leeskring welk boek gaat lezen en bespreken. Het blad wil zich meer richten op de lezers van Vestdijk en minder op de academische bestudering van zijn werk.

Oud-voorzitter Willem Huberts vindt dat de nieuwe kroniek fraai is vormgegeven, maar vindt nog steeds dat het beter was geweest de kring op te doeken. ``De inhoud van het blad bevalt mij slecht. Er staan weinig inhoudelijke artikelen in en een deel daarvan is bovendien elders al eerder verschenen.'' De Vestdijkkroniek lijkt hem te veel op een clubblad. ``Vestdijk verdient meer en beter.'' Ook haar enkele jaren geleden afgeschafte scriptieprijs leeft weer en is voor de gelegenheid Ina Dammanprijs gedoopt. Dat omdat Anton Wachter, de hoofdpersoon in Terug tot Ina Damman indruk tracht te maken op zijn geliefde door een opstel voor haar te schrijven. ``Het is niet langer een louter universitaire wedstrijd'', zegt Visser. ``We proberen er ook scholieren bij te betrekken, al is het door de invoering van het studiehuis lastiger om aandacht voor Vestdijk te krijgen.''

``Mogelijk heeft juist het voorstel tot opheffing een oppepper gegeven'', denkt Visser. ``Er wordt nu ook beter samengewerkt in het bestuur. Een paar jaar geleden probeerde men elkaar vliegen af te vangen. Nu is er geen ruzie meer.''