Rondtastende handen en voeten zoeken naar dans

Na het wit in Bianco (1996) en het rood in Rosso (1997) straalt in Extra Dry het goud. Voor het afsluitende deel van hun drieluik Fra Cervello e Movemento hebben choreograaf Emio Greco en regisseur Pieter C. Scholten gekozen voor dit edelmetaal. De flonkerende glamourgordijnen rondom de dansvloer veranderen door een subtiele belichting soms in zonovergoten, wuivende korenhalmen. Een hand kan als een aureool boven een hoofd cirkelen of reiken als een gulzig vogelbekje. De concentratie die nodig is om roerloos op één been te staan doet denken aan een biddende monnik of een slapende flamingo.

Extra Dry, dat twee weken geleden in Brussel in première is gegaan, gaat wederom over de verhouding tussen brein en beweging en over verwante tegenstellingen als tussen lichaam en geest, emotie en ratio, intuïtie en controle.

De dansers Andy Deneys en Emio Greco zijn beide kaalgeschoren en dragen huidroze balletschoenen en een transparant knielang shirt dat zich door het zweet voegt naar de plooien van de huid. Ze dansen soms ieder voor zich maar meestal met elkaar: synchroon op enige afstand of versmolten tot een vierarmig wezen. Hun bewegingen lijken vaak op de klassieke posities van de academische dans, maar zijn doelbewust ongepolijst en uitgevoerd met wankele enkels. De als voelsprieten rondtastende hoofden, handen en voeten zoeken naar dans. Dans die op zichzelf genoeg betekenis heeft en niet wordt platgedrukt en overstemd door plotsklaps rondrazende tonen uit De vier jaargetijden van Vivaldi.

Extra Dry heeft iets puurs, en is tegelijkertijd het toonbeeld van geconcentreerde (spier)beheersing.

De vier dames en drie heren in The solitary shame announced by a piano, een choreografie uit 1997 van de spraakmakende Noorse Ingun Bjornsgaard, zijn niet zo fortuinlijk. Zij geven, tussen de douchegordijnen door, erotische fantasieën bloot die ze misschien liever voor zich hadden gehouden. Bjornsgaard bespot graag conventies. Maar ze vergeet daarbij dat spot kan verzanden in melige grappen en grollen. Speelgoedbeertjes die een kruis induiken, een stoeiend cherubijntje in tutu, een springlustige femme fatale, twee blaffende en beffende mannen, een bink die onder het trampolinezeil vandaan kruipt met een roos in zijn mond, een tuttebel die nee schudt maar ja bedoelt, of toch niet?

The solitary is een langdradig postmodern sprookje, dat er niet in slaagt de flarden verhaal en dans te smeden tot een nieuw, interessant geheel.

Springdance Festival. Extra Dry, choreografie: Emio Greco, regie: Pieter C. Scholten. Gezien: 15/4, Veiling 1, Utrecht. Nog in Amsterdam en Rotterdam. Inl.:(020)6167240. The solitary shame announced by a piano, choreografie: Ingun Bjornsgaard. Gezien: 15/4, Veiling 2, Utrecht.