Leider gaullisten treedt plots af

Philippe Séguin, voorzitter van president Chiracs neo-gaullistische RPR-partij, is vanmorgen plotseling afgetreden. Hij trad ook met onmiddellijk ingang terug als lijsttrekker voor de Europese verkiezingen. Daarmee kwam zijn sluimerende conflict met de president in de volle openbaarheid.

Een woordvoerder van het Franse staatshoofd verklaarde zich vanmorgen `zeer verbaasd'. De directe gevolgen zijn nog onoverzichtelijk, maar het is aannemelijk dat de verdeeldheid bij de klassiek rechtse partijen verder zal toenemen. Sinds de zware verkiezingsnederlaag van de rechtse coalitie in 1997 deed Chirac op de achtergrond pogingen de eenheid in zijn kamp te herstellen.

In een van boosheid doortrokken brief legt Séguin uit dat zijn taak nutteloos en onmogelijk is geworden. Zonder enig direct verwijt aan de president te richten is duidelijk dat hij Chirac verwijt hem geen ruimte te hebben gelaten de Rassemblement pour la République op zijn eigen manier gestalte te geven.

De grote vraag is of Séguin zich nu alsnog vrij gaat voelen zijn Euro-sceptische houding van weleer uit te leven. In 1992 was Séguin, samen met Charles Pasqua, de leider van het afwijzingsfront tegen het Verdrag van Maastricht. De toenmalige president Mitterrand won toen met de hakken over de sloot het referendum over het Verdrag van Maastricht. Sinds hij in `97 de leiding van de RPR overnam, zag Séguin zich door Chiracs pro-Europese beleid min of meer gedwongen een positieve houding ten opzichte van Europa in te nemen. Van nature ging hem dat niet makkelijk af, al beweerde hij dat met de aanvaarding van Maastricht en de invoering van de euro die discussie `een gepasseerd station' was.

Het afgelopen jaar reisde Séguin de partijafdelingen in heel Frankrijk af, officieel om de partij-eenheid te herstellen, informeel om een eigen achterban op te bouwen. President Chirac onderhield daarnaast talrijke eigen contacten met leiders van andere rechtse partijen. Hij moedigde bovendien oud-minister Pons aan een Vereniging van Vrienden van Jacques Chirac te laten groeien en bloeien. Chirac werkt er duidelijk naar toe in 2002 opnieuw kandidaat voor het presidentschap te zijn. Séguin raakte gefrustreerd dat hij in de praktijk niet tussen Chirac en de partij kon komen, ook al was hij daar formeel voorzitter van. Meer rechtse politici achten zich presidentiabel, maar geen heeft zich tot nu toe openlijk tegen Chirac opgesteld.