Floating Life

,,Waar hoor ik thuis?'' vat één van de in Hongkong geboren hoofdpersonen de film samen. Ze woont in Duitsland maar ze voelt zich geen echte Duitse. En Chinees is ze eigenlijk ook niet. Ze heeft dan wel een gele huid, maar ze spreekt geen Mandarijnenchinees. En tot overmaat van ramp (we schrijven halverwege de jaren negentig): ,,Hongkong is binnenkort Hongkong niet meer.''

Floating Life gaat over ontwortelden. Regisseuse Clara Law (1957), van wie in ons land eerder Autumn Moon en Temptations of a Monk te zien waren, stelt zich in haar zevende speelfilm op als de chroniqueur van de assimilatie-problemen van een Hongkongs gezin dat uitgewaaierd is over drie werelddelen, maar zich gaandeweg zal herenigen in Australië. De regisseuse zou kunnen weten waar ze het over heeft. Ook zij werd geboren in de voormalige Britse kroonkolonie; ze volgde haar filmopleiding in Engeland en woonde ten tijde van Floating Life alweer een tijdje in Australië.

Haar film heeft de structuur van een mozaïek. Law maakt flinke sprongen in tijd en plaats en huppelt wat vertelperspectief betreft van de een naar de ander. Maar het collectief ervaren, droevige gevoel van ontworteling voldoet ruimschoots als bindmiddel.

De meeste aandacht besteedt Law aan de dochter die al wat langer, in haar eentje in Australië heeft gewoond. Ze heeft zich vastgebeten in Westerse angsten voor bijtende pitbulls, cholesterol-gehalten en het gat in de ozonlaag en probeert nu haar krampachtige levensstijl nogal hysterisch op te dringen aan haar ouders en jongere broertjes die hun intrek hebben genomen in haar steriele huis. Wanneer de dochter mentaal ineen is gestort laat moeder haar zien hoe je wèl kunt overleven: je aanpassen zonder jezelf en je tradities te verloochenen. En bijvoorbeeld wèl wierookoffers brengen aan je voorouders, ook al zouden Australische huizen daar te brandgevoelig voor zijn. Floating Life is eerder in deze krant geprezen om zijn `sublieme eenvoud', om de grote zeggingskracht van de simpelste beelden, bijvoorbeeld die van de schaduwbokshouding die de vader aanneemt tegenover een kangoeroe. Soms is Laws eenvoud mij te eenvoudig. De oudste zoon pleegt zich in Hongkong structureel over te leveren aan losbandig plezier maar komt spiritueel tot inkeer bij de aanblik van de geaborteerde vrucht van zijn `ejaculatie van hooguit drie seconden'.

Floating Life (Clara Law, 1996, Australië). Ned.3, 23.16-0.50u.