Bud Shank zelf verbaasd over duet met Mengelberg

Jarenlang speelde Bud Shank enkel West Coast jazz die zo cool was dat-ie bijna steriel was. Zijn jazzy versies van Sinatra-liedjes en popsongs klonken als de oppervlakkige soundtrack van een zonovergoten Californisch bestaan. Maar dat was voordat hij in 1985 stopte met dwarsfluitspelen en besloot alleen nog maar rechtgeaarde bebop te spelen op een echt jazz-instrument, de alt-saxofoon.

Dat Shank open staat voor meer dan alleen bebop bleek uit de keuze van partners waarmee hij gisteren het podium van het goed gevulde BIMhuis betrad. Als er één trio in Nederland rondloopt dat patent heeft op een onconventioneel geluid, dan is het wel de troika Mengelberg/Bennink/Glerum. De stukken die het gelegenheidskwartet speelde waren losjes gebaseerd op standards, maar vaker werd alleen een toonhoogte en maatsoort afgesproken waarna het simpelweg loos ging.

Shank gleed sierlijk over de noten, die hij stuk voor stuk een diepe glans meegaf zonder zoetig te worden. Hij leek wel enigszins overrompeld door de kracht waarmee zijn begeleiders ieder beschikbaar gaatje opvulden. Vooral drummer Han Bennink timmerde er als vanouds lustig op los, soms zijn stokjes door de zaal smijtend en voeten op drums zettend. Het publiek vond het prachtig maar Shank zag zijn lyrische melodieën bedolven raken onder een lawine van percussiegeweld.

De Amerikaan voelde zich meer thuis voelde in een subtieler duet met Mengelberg. De Monkiaans hoekige inzet van de pianist contrasteerde fantastisch met Shanks zuivere melodielijnen. Mengelbergs spaarzame maar goed gekozen akkoorden bepaalden merendeels de vervreemdende klankkleur van dit samenspel. Heel even nam Shank het heft in handen door af te buigen naar een korte swing waarin flarden van de Pink Panther-themesong in te herkennen waren. Maar minder dan een halve minuut later draaide Mengelberg de rollen weer om en dicteerde hij de saxofonist een handvol staccato akkoorden, die hem geen andere keuze lieten dan te volgen. Na afloop waren beiden zelfs zo verbaasd over het resultaat, dat het Shank tot zijn enige directe publieksinteractie van de avond bewoog: ,,We weten niet wat we nu net gedaan hebben en ik weet niet of we het nog een keer kunnen.''

Bud Shank, Misha Mengelberg, Han Bennink, Ernst Glerum. Gehoord: 15/4 BIMhuis Amsterdam. Verder: Bud Shank met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw. 16/4 BIMhuis Amsterdam.