Een zeer bijzondere bedrijfsformule

Bij McDonald's kunnen kinderen tijdens een partijtje een kijkje achter de schermen nemen. Daar zien ze hoe efficiënt de keuken werkt en waarom klantvriendelijkheid een gewaardeerd onderdeel is van de bedrijfsformule. Het is wellicht een nuttig bedrijfsuitje voor het (keuken)personeel van het Japanse eetcafé Tampopo.

Tampopo, naar eigen zeggen de eerste café-noodlebar van Nederland, is sinds enkele weken aan de Rotterdamse 's Gravendijkwal gevestigd. Bij binnenkomst van het Japanse deegwaarrestaurant ziet het er allemaal nog veelbelovend uit. De zaak, gevestigd in een van de leukere wijken van Rotterdam, oogt fris: rechthoekig met een lichte houten vloer, zwarte tafeltjes en bruine houten stoelen. De grote ramen en de bijbehorende lichtinval geven een ruime indruk. Een jong (trendy) publiek heeft Tampopo al snel weten te vinden. In de open keuken zijn glimpen van vers voedsel te aanschouwen. Opvallend afwezig, zowel in het restaurant als in de keuken, zijn Japanners.

Op tafel liggen eetstokjes klaar. De menukaart, afgedrukt op de papieren placemat, bestaat uit een achttal noodle soepen (ƒ15,25-ƒ28,50) en vier wokgerechten (ƒ17,50-ƒ25,50). Verder zijn er salades van onder meer koude noodles met zalm, gebakken shii-take en sla met hoi sin dressing, hapjes als teppanyaki scheermesjes met chilis en limoen en de populaire Japanse `tapas' dim sum en wraps.

Bij de voorgerechten gaat het nog goed. Met zijn drieën genieten we van zowel de wraps (kleine loempia-achtige hapjes) als de gefrituurde dim-sum. Dat de bestelde pot jasmijnthee slechts voor de helft met water is gevuld, blijkt een foutje dat makkelijk te herstellen is.

Dan begint het lange wachten. Een drankje bestellen blijkt moeilijk, want het personeel raast ons telkens met dovemansoren voorbij. Na ongeveer drie kwartier komen de hoofdgerechten. De bestelde vegetarische noodlesoep met gevulde tofupakketjes, roerbak shii-take, groenten met spicy saus en noodles zit er helaas niet bij. Soep met vis wel en die keert terug naar de keuken. Een kwartier later, als de andere tafelgenoot en ik ten langen leste maar begonnen zijn aan de overigens heerlijke roerbakschotel met beef en de gemixte noodlesoep, komt poging twee op tafel.

Poging twee is wel vegetarisch, maar wederom niet het bestelde gerecht. Na een blik op de placemat blijkt het veel meer te lijken op het andere vegetarische gerecht op de kaart. Geen tofupakketjes, geen shii-take en geen spicy saus. Wel gewone tofu, zeewier en lente-ui zoals bij het niet bestelde vegetarische gerecht staat aangegeven. De afwezigheid van shii-take kan de serveerster niet beamen, want zij weet niet wat dat zijn. Na overleg met de keuken komt de aap uit de mouw: de tofupakketjes zijn op en de kok heeft de vrijheid genomen om zonder overleg er gewone tofu bij te leveren.

Poging drie. De verwachting dat de kok zich nu haast, wel het goede gerecht maakt en de serveerster enige excuses maakt, blijkt niet uit te komen. Na twintig minuten wachten - de andere gerechten zijn allang op - komt de soep. Weer niet goed. Geen shii-take, maar een eenzame champignon en geen scherpe saus.

Om de communicatielijnen wat te bekorten, stapt tafelgenoot zelf maar naar de open keuken. Een leuk schouwspel voor het hele restaurant. Conclusie van de chef-kok: ,,Dan moet u maar wat anders bestellen.'' Wij dachten eerder aan: afrekenen en wegwezen. Maar zelfs dat weet het personeel te verklunzen. Natuurlijk vermeldt de rekening de spooksoep. Na overleg - je leert nog eens iemand kennen - wordt dit hersteld. In de tussentijd geeft een ober van een geheel andere tafel een hoorbaar advies aan de keuken: ,,Lees die bon nou eens goed, want ik sta daar mooi voor lul''. Tja. Het restant van het meegegeven biljet van ƒ100 om de rekening van ƒ96 te dekken blijft achterwege. Wellicht is `autotippen' onderdeel van de formule. Om een lang verhaal kort te maken: vragen, wachten, geld terug, bon weg, weer vragen, weer wachten, geschreven bon, deur uit, nooit meer terug.

Open:ma-wo 12-24u, do-zo 12-06u.