Magere tijden

Langzaam begint uur U te naderen: het moment waarop ik verstoken zal zijn van satelliet-televisie. Digitaal was ik dat al een weekje of wat, sinds het moment dat ik mijn meubeltjes naar een nieuw huis overbracht. Analoog kan ik echter nog kijken bij mijn vriendin, totdat ook zij de nieuwe woning zal binnentrekken. De satelliet-dealer heeft ons een apparatuur zonder weerga beloofd, met schakelingen die mijn begripsvermogen te boven gaan en waardoor het mogelijk wordt in verschillende kamers onbekommerd allerlei digitale televisie en radio binnen te halen. Maar aangelegd is dat alles nog niet.

Er breken temeer magere tijden aan – althans wat televisie betreft – omdat we in Amsterdam wonen, zoals bekend sinds een jaar ongeveer de achterlijkste stad van Nederland. Voor wie geen pluspakket heeft, begint de wereld weer te draaien na zes uur 's avonds, als BBC World de nieuwstaak weer opneemt na twaalf uur Cartoon Network. CNN is in Amsterdam geheel niet beschikbaar, en hetzelfde geldt voor elders normale verschijnselen als Eurosport, Discovery en MTV.

Een scheidende wethouder en de kabelmaatschappij in Amsterdam hebben nu een op het oog deugdelijk plan bedacht om al deze zenders weer in Amsterdam te krijgen. In feite komt het er op neer dat er een paar guldentjes per maand meer zullen worden betaald, wat redelijk lijkt want de – bij de verkoop van het net ooit bedongen – onrealistisch lage kabeltarieven waren de oorzaak van de verdwijning van veel kwalitatief fraai aanbod.

Maar ik ben er niet gerust op. Televisie brengt als weinig andere onderwerpen populistische sentimenten op gang en naar te vrezen valt zal straks menig gemeenteraadslid de oren laten hangen naar de opgewonden standjes die nu de hoorzittingen over de kabel in Amsterdam bevolken. Bezweringen van de volkswil, en waarschuwingen dat de bijbetaling van een paar gulden grote groepen Amsterdammers acuut aan de bedelstaf zal brengen, zijn daarbij troef.

Inmiddels kijk ik soms met verbazing naar wat de Amsterdamse kabel dan wel te bieden heeft. 's Middags is er bijvoorbeeld iets wat Mystèr TV heet: twee uur krakkemikkig in elkaar gefröbelde onzin van een meneer (Luc Sala) die zichzelf kennelijk buitengewoon belangrijk vindt. Zo voert hij soms uitgebreid campagne tegen de plaatselijke zender AT5, omdat die gesubsidieerd wordt door de overheid en zijn eigen – naar het schijnt commerciële – station concurrentie zou aandoen. De rest van de tijd gaat vooral op aan interviews met mystieke zwevers.

Het achterlijke kabelaanbod in Amsterdam heeft een voordeel: allerlei (deel)gemeentelijke baasjes die vroeger ageerden tegen het plaatsen van schoteltjes zijn nu verstomd. De oude redenering dat zo'n ontsierende schotel niet nodig was omdat de kabel alles bood, gaat immers niet meer op en zal ook nooit meer opgaan: met de schotel valt meer te ontvangen dan twintig kabelnetten kunnen doorgeven.

Maar de baasjes zinnen op revanche. Woningbouwverenigingen zijn zeer enthousiast over een project voor gemeenschappelijke satellietontvangst in flatgebouwen, dat de noodzaak van individuele schotels zou wegnemen. Helaas blijft ontvangst in de huidige opzet beperkt tot signalen van de Astra-satellieten van het bedrijf SES, dat de proef ook ruimhartig sponsort.

Een beetje installatie zou toch minstens ook ontvangst van de concurrerende Hotbirds moeten behelzen, lijkt me, anders geldt al vlug het zelfde bezwaar als tegen de kabel: afhankelijkheid van 1 provider voor alle zenders en programma's.

Een ander veel gehoord argument om de bevolking van de aanschaf van een schoteltje af te houden is het vooruitzicht dat binnenkort in Amsterdam digitale etherontvangst mogelijk zal zijn. Wel dertig televisiekanalen zouden dan, met een eenvoudig sprietje, te ontvangen zijn. Wel dertig! Hier moet de schotelbezitter toch even glimlachen. Een beetje schotel begint immers bij 130 kanalen. Toch nog eens bellen, wanneer de dealer op het nieuwe adres precies langskomt.