Zeggingskracht blijft onveranderd

Hoe zou het zijn geweest als de helft van de kaarten voor het concert van Elvis Costello aan middelbare scholieren was gegeven, in plaats van verkocht aan mensen van middelbare leeftijd? Voor een publiek van Robbie Williams-fans had Costello nog flink moeten zweten, terwijl de zaal gisteravond vol zat met mensen die alles bij voorbaat al prachtig vonden, en bij elk grapje lachten alsof de beste komiek sinds Groucho Marx op het podium stond. Daardoor ontbrak de spanning van een artiest die het publiek voor zich moet winnen, een spanning die juist iemand als Elvis Costello op scherp kan zetten.

De vorige keer dat hij in Carré speelde, een paar jaar geleden, leek Costello zich te ergeren aan de gezapigheid die de zaal met zich meebrengt: de lekkere stoelen waar de mensen beneden zich in weg laten zakken. Aan het eind van dat vorige concert, met The Attractions als begeleidingsband, liet hij daarom de aanwezigen uit de luie stoelen komen om ze aan het dansen te krijgen. Gisteren was de muziek niet bedoeld om te dansen en hoefde er alleen geluisterd te worden: Costello trad op met pianist Steve Nieve als enige begeleider en speelde zelf voornamelijk akoestische gitaar. De akoestische versies bewezen dat de liedjes ook in een elementaire uitvoering een grote zeggingskracht hadden. Ook oude nummers als `Watching The Detectives' en `Accidents Will Happen', die indertijd (eind jaren zeventig) deels door de krachtige productie van Nick Lowe zo overrompelend waren.

Het optreden maakte nog eens duidelijk dat Costello een van de beste songschrijvers uit de Britse popmuziek is, die veel klassiekers geschreven heeft. In het begin van zijn carrière, zoals het tweeëntwintig jaar oude maar nog altijd roerende `Alison', maar ook op recente albums als het schitterende `All This Useless Beauty' (1996) of Painted From Memory, het album dat hij vorig jaar maakte met zijn Amerikaanse idool Burt Bacharach. Naast oude favorieten speelde hij veel imposante nummers van die cd's, zoals het prachtige `This House Is Empty Now', een van de vele Costello-songs waarin de hoofdpersoon alleen achterblijft nadat de geliefde is weggegaan. Opvallend was dat Costello in veel liedjes zwelgt in de bitterheid van de minnaar die de aanbedene met een ander ziet: ,,oh no darling, not with that clown'', zoals hij hoofdschuddend vaststelt in `I Want You', dat gisteren een mooi bezielde uitvoering kreeg.

Zou het Costello gelukt zijn een zaal vol opstandige pubers om te krijgen? Waarschijnlijk wel: daarvoor heeft hij genoeg strijdlust, charme en weergaloze songs in huis. En genoeg uithoudingsvermogen: gisteren speelde hij ruim twee uur, keer op keer teruggeroepen voor meer. Alleen zou hij de referenties aan bijvoorbeeld Bacharach en Van Morrison, wiens `Jackie Wilson Said' hij aanhaalde, dan moeten vervangen door eigentijdsere. Hier en daar een vleugje Lauryn Hill of George Michael zou het concert gisteren in elk geval verrassender hebben gemaakt.

Concert: Elvis Costello en Steve Nieve. Gehoord: 12/4 Carré, Amsterdam.