Lerarenkorps

Als docent heb ik de laatste weken alweer heel wat klaagzangen moeten aanhoren, van collega's en buitenstaanders, over de nieuwe maatregel van minister Hermans die voortaan ook niet pedagogisch gezegenden in het onderwijs toelaat.

Terwijl ik het eerder een zegen voor het onderwijs zou vinden als er wat minder van die moderne pedagogiek door de scholen zou waren: aansluiten bij de belevingswereld van het kind, qua moeilijkheid van de stof eerder onder diens niveau kruipen dan prikkelen met stof die op het eerste oog onbegrijpelijk is, mooi overzichtelijk het dodelijk saaie schoolboek volgen (wanneer wordt daaraan eens iets gedaan in dit land?) en überhaupt: alles netjes pedagogisch onder controle houden. Dergelijk onderwijs levert intellectuele zombies af.

Ik zweer al jarenlang bij de omgekeerde pedagogiek van Jan Steen en mijn leerlingen hebben er zichtbaar plezier in, net als ikzelf. Guus Kuijer zei het ooit zo treffend in `Het geminachte kind': ,,Wij weten dat de school eerder zou moeten lijken op een jungle, een boerderij, een laboratorium, een labyrint, dan op een kantoorgebouw en toch lijken alle scholen op het laatste.''

Ik weiger me zorgen te maken over de maatregel van Hermans, want lerarenkorpsen met minder persoonlijkheden dan nu het geval is, lijken me nauwelijks mogelijk. Lang leve de diversiteit in het lerarenkorps.

Lang leve de docenten die niet alleen op rails lopen.