Herdenkingen

Over enige weken herdenken wij op 4 mei niet alleen de slachtoffers van het nazisme maar ook de gesneuvelde geallieerde soldaten die ons land van de Duitse overheersing hielpen bevrijden.

Ieder jaar spreken hoogwaardigheidsbekleders ons toe op de Dam, ons daarbij op het hart drukkend dat wij iets dergelijks verschrikkelijks nooit meer mogen laten gebeuren.

Dat het destijds wel kon gebeuren, wordt onder meer uitgelegd met het gegeven dat er toen geen televisie en andere media waren die de rest van de wereld konden informeren omtrent de gruwelijkheden die in nazi-Duitsland plaatsvonden, juist (ook) voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Was die wereld wel tijdig geïnformeerd, dan was er wel eerder collectief ingegrepen.

Op 5 mei vieren wij de bevrijding, de bevrijding die wij danken aan de geallieerde soldaten die bereid waren voor onze vrijheid hun leven te wagen.

Wat is er veranderd in bijna 55 jaar. Nu weten wij, dankzij de media, wel wat er gebeurt in de wereld, en in het bijzonder in Kosovo.

Maar dezelfde bereidheid als die van de mensen die wij over enige weken herdenken, en dankzij wie wij op 5 mei weer vrolijk bevrijdingsdag vieren, lijkt niet (meer) aanwezig. ,,Waarom zouden NAVO (en dus ook Nederlandse) soldaten hun leven wagen voor de bevrijding van Kosovaren?''is een veel gestelde vraag.

Het antwoord is: om dezelfde redenen als waarom de geallieerden ons destijds bevrijdden. Een discussie over het niet sturen van grondtroepen, juist enige weken voor 4 en 5 mei, is pijnlijk en beangstigend.