Beursmoe

Standhouder op de jaarlijkse Huishoudbeurs in de RAI – een ideaal beroep om een nuchtere kijk op de mensheid te ontwikkelen. De hele dag niets anders observeren dan de dolle koop- en koopjesdrift van al die, vaak net iets te dikke, dames die toegewijd met hun couponboekjes zwaaien, als ze tenminste niet hun handen vol hebben aan propvolle plastictassen met `spectaculaire beursaanbiedingen'. Het moet een ander mens van je maken.

Een goede standhouder verstaat de kunst om zijn beroepscynisme nog net verborgen te houden onder het dunne fineerlaagje van zijn charme.

Bij de firma Van Roodenbergh (voor uw beleggingen en hypotheken) hadden ze er gisteren moeite mee. Het was een stille dag en vier, vijf verkopers in witte overhemden zaten met een doffe gelaatsuitdrukking op de klanten te wachten die maar niet wilden komen. Ze waren acteur in een toneelstuk met weinig tekst en handeling, maar het was duidelijk dat het over de uitzichtloosheid van het leven ging. Op het laatst durfde je bijna niet meer langs hun stand te lopen, uit angst dat hun lethargie plotseling zou omslaan in dolle moordlust.

Ik had meer bewondering voor de verkoper van whirlpools, die bij zijn zwembadjes een bord had gehangen met de tekst: ,,Delzone ozonaters: doodt ook de legionellabacterie.'' Zijn vader moet al vroeg in zijn leven tegen hem hebben gezegd: ,,Jongen, wat er ook gebeurt, maak er het beste van.'' Hij liet me trots een kastje met `een ozonlamp' zien die de legionella-rotzak het leven zuur maakt. In Amerika, vertelde hij, hebben acht deskundigen het kastje gekeurd en zeven van hen bevestigden het antilegionella-effect. Ik wandelde bijna helemaal gerustgesteld verder.

Toen kwam ik bij de stand van de Vileine Wijnverkoper, een man die weliswaar besefte dat de klant koning was, maar die tevens vond dat je hem best een beetje mocht pesten. Aan tafeltjes om hem heen had hij mensen verzameld die zijn wijnen gratis konden proeven. Daarbij gaf hij omstandig uitleg.

Hij liet zien hoe je de wijn in je glas moet laten `walsen, zodat de boeketstoffen vrijkomen', hij deed voor hoe je moet proeven – houd het zaakje een beetje voor in de mond en laat er wat lucht bijkomen – en hij begon een heel verhaal over Argentijnse wijnen.

Er kwam geen einde aan, de mensen begonnnen op hun stoeltjes te schuiven, maar niemand durfde op te staan. ,,Mensen!'' riep de Vileine Wijnverkoper, ,,ik zie dat u moe wordt, beursmoe noemen we dat, maar ik zal het niet te lang maken.'' Toen ging hij nog een royaal kwartiertje door.