Tafi toont leeuwenhart in Franse hel

De Italiaan Andrea Tafi (32) won gisteren de wielerklassieker Parijs-Roubaix. De renner met het leeuwenhart boekte in de `Hel van het Noorden' de mooiste zege uit zijn carrière.

,,Un bacio, un bacio!'' Het verzoek van Italiaanse fotografen aan Andrea Tafi om zijn vrouw te zoenen, klonk als een bevel. De winnaar van Parijs-Roubaix had bij de dopingcontrole zojuist zijn verplichte plas gedaan en met zichtbaar plezier drukte hij zijn lippen op die van de mooie Gloria. De renner zette zoontje Tommaso op zijn racefiets en voor de foto kwam ook Fabrizio Fabbri erbij, Mapei's directeur-sportief die het talent van Tafi op juiste waarde schatte toen hij nog bij de amateurs reed.

Tafi, al tien jaar beroepsrenner en sinds 1994 bij Mapei, was als de meest aanvallende renner tussen startplaats Compiègne, benoorden Parijs, en het 273 kilometer verderop gelegen Roubaix de terechte winnaar. De kampioen van Italië had ervan gedroomd net zoals zijn landgenoot Francesco Moser in 1980 in Roubaix in de maglia tricolore als eerste over de streep te gaan.

De 13-jarige Tafi zat opgewonden voor de televisie toen Moser in de rood-wit-groene kampioenstrui voor de derde achtereenvolgende keer de klassieker op zijn naam schreef. Tafi fietste toen al drie jaar. Negentien jaar later verwezenlijkte Tafi zijn droom. Met nog enkele kilometers in de straten van Roubaix voor de boeg schreeuwde de Toscaan via zijn microfoontje ,,è fatto, è fatto'', naar de ploegleiderswagen met manager Patrick Lefevere achter het stuur, de Belg die hem er ooit van overtuigde dat hij geschikt was voor de klassiekers. ,,Andrea was aan 't roepen en tieren dat ie binnen was, dat 't hem was gelukt'', zei Lefevere over de `emotionele' Tafi. Eenmaal binnen de bebouwde kom van Roubaix sloeg de Italiaan een kruisje. De man die volgens Lefevere over een leeuwenhart beschikt, dankte voor de hulp van boven.

Zijn Belgische ploeggenoten Wilfried Peeters en Tom Steels maakten het succes van Mapei compleet door achtereenvolgens als tweede en derde te eindigen, Peeters na een late ontsnapping, oud-baanrenner Steels als winnaar van een sprint. Lefevere: ,,Dit is onze koers.''

Voor de derde keer in vier jaar werd het podium bezet door renners van Mapei en steeds was Tafi erbij. In 1996 domineerde Mapei Parijs-Roubaix zoals nooit eerder een ploeg dat in de `Hel van het Noorden' had gedaan. Johan Museeuw, Gianluca Bortolami en Tafi kwamen met een voorsprong van enkele minuten op de wielerbaan in Roubaix aan en na overleg met de ploegleiding finishten ze in die volgorde.

Vorig jaar soleerde Franco Ballerini naar de zege, enkele minuten later gevolgd door Tafi en Peeters. Ballerini verhuisde afgelopen winter van Mapei naar Lampre en kon zijn favorietenrol gisteren niet waarmaken. Museeuws meesterknecht Peeters zei geen woord te veel toen hij aan de vooravond van Parijs-Roubaix de verwachting uitsprak dat Ballerini Mapei meer zou missen dan omgekeerd.

Steels, vorige week winnaar van de semi-klassieker Gent-Wevelgem, legde gisteren de basis voor het succes van Mapei. De sprinter had aangekondigd met een eventuele vroege ontsnapping mee te gaan en toen de vluchtpoging een feit was, hield de kampioen van België woord. De Nederlanders Steven de Jongh en Servais Knaven (beiden TVM) en Jan Boven (Rabobank) hielden het in zijn gezelschap het langste vol.

De finale begon op zestig kilometer van Roubaix, toen de kopgroep bestond uit Tafi, Steels, Leon van Bon (Rabobank), de Amerikaans kampioen George Hincapie (US Postal) en de Belgen Hendrik van Dyck (TVM) en Jo Planckaert (Lotto). Nadat de kopgroep na een val van Van Dyck was geslonken tot vijf man, kreeg Tafi pech. Hij kreeg een lekke achterband, maar had het geluk dat hij stopte voor een toeschouwer die over twee losse wielen beschikte.

,,Het was het juiste moment om lek te rijden'', sprak manager Lefevere achteraf, alsof het een meesterzet betrof. ,,Het was eigenlijk ideaal, want zo kon Tafi bij Peeters aanpikken.'' Voor de zoveelste keer bewees Peeters zijn waarde door Tafi terug te brengen naar de vier koplopers, met Frank Vandenbroucke. Peeters deed dat onder het motto ,,beuken en blijven beuken''.

Met drie renners in de kopgroep van zeven zat Mapei op rozen. De vier eenlingen waren bij voorbaat kansloos. Eenmaal vooraan zette Tafi aan voor de beslissende demarrage, 35 kilometer van de eindstreep. Met demarrages op hetzelfde moment won hij in 1996 zowel Parijs-Brussel als de Ronde van Lombardije. ,,Dit is een leider'', sprak Mapei's ploegbaas Giorgio Squinzi dat jaar.

Na de geslaagde vluchtpoging van Tafi konden Peeters en Steels, door Lefevere betiteld als de man van de wedstrijd en toekomstig winnaar van Parijs-Roubaix, zich beperken tot het afstoppen van de concurrenten. Ze zagen hoe Tafi een steeds kleiner stipje werd en uiteindelijk uit het zicht verdween. De Italiaan was ontketend. Met zestig kilometer per uur schoot hij op zijn doel af, de wielerbaan in Roubaix waar zijn naam werd gescandeerd en waar zijn vrouw, zijn zoontje en de leden van zijn fanclub Io Tifo Tafi (ik ben een fan van Tafi) wachtten. Na bijna zeven uur genoot Tafi in het Vélodrome van wat hij ,,una bellissima vittoria'' noemde, een wonderschone overwinning.

Voor het eerst was Gloria Tafi naar Roubaix gekomen, met haar zoontje. ,,Ik hoop dat we niet voor niks gekomen zijn'', had ze nog tegen Andrea gezegd. Glimmend van trots zat ze gisteren bij de persconferentie van haar man. Terwijl de winnaar vertelde over een droom die uit was gekomen, lag de achtjarige Tommaso lekker te slapen. Veel rust was het ventje niet gegund. Even later moest hij weer op de foto met zijn vader, die deze keer werd geflankeerd door twee Franse oud-winnaars van Parijs-Roubaix: Bernard Hinault (winnaar in 1981) en Gilbert Duclos-Lassalle (winnaar in 1992 en '93).

Leon van Bon, die met zijn zesde plaats de beste Nederlander was en Tafi het langste tegenstand bood, maakte een diepe buiging voor de Italiaan. ,,Hij heeft verdiend gewonnen.''