Norman krijgt sympathie, Olazábal de groene blazer

Drie jaar geleden vreesde José Maria Olazábal in een rolstoel te belanden. Gisteren won de Spanjaard na een zinderende finale zijn tweede Masters.

De emoties zijn hoog opgelopen in de 63ste Masters als Greg Norman een perfecte ijzer-3 veilig over het water op de green van hole 13 slaat. Norman maakt de putt voor eagle en gaat naar een score van -7. Voor de zoveelste keer is de 44-jarige Australiër koploper op de Augusta Natioanl Golfclub. Het lot lijkt hem eindelijk goedgezind. Medespeler José Maria Olazábal wacht geduldig tot het kabaal is verstomd. Zijn birdie-putt van een meter of zes verdwijnt in de hole. Norman wijst lachend naar zijn Spaanse opponent: `jij en ik gaan uitmaken wie dit toernooi wint'.

Drie holes later is de Masters beslist. Norman vervalt in een oude fout. Zijn afslag op hole veertien drukt hij naar rechts: bogey. Na weer een gepushte afslag op hole vijftien slaat de Australiër zijn derde slag van nog geen honderd meter rechts van de green in een bunker. Nog een bogey, weg kans op die door bijna iedereen zo vurig verlangde eerste groene blazer.

Werd Norman op een zeer ongelegen moment geconfronteerd met de herinnering aan die zwarte dag in 1996, toen hij in de laatste ronde een voorsprong van zes slagen verspeelde? Norman ontkent. ,,Gewoon een paar mindere swings en die worden op deze baan genadeloos afgestraft.'' Hij spreekt van een tweeslachtig gevoel. ,,Ik ben teleurgesteld maar ook blij dat ik na mijn blessure fit genoeg ben om voor de winst te spelen.'' De sympathie is voor Norman, de groene blazer en een kleine anderhalf miljoen gulden voor Olazábal.

De 33-jarige Spanjaard maakt op de laatste dertien holes niet een bogey. De stevige bries is tussen de pijnbomen nauwelijks in te schatten, de greens zijn hard, kurkdroog en heel snel. Olazábal, gezegend met een fluwelen touch, weet er het beste raad mee.

Hij beslist de Masters op de zestiende hole. Een afgemeten ijzer-5 levert een birdie op en een veilige marge van twee slagen op Davis Love III, die Norman passeert met de meest miraculeuze slag van het toernooi. Love III slaat zijn bal bewust vijf meter voorbij de hole van de zestiende. De bal stopt, rolt tergend langzaam terug en gaat nog in de hole ook. Een spectaculaire birdie, maar niet genoeg om Olazábal te verontrusten. Met twee pars maakt hij het karwei af.

Vijf jaar na zijn eerste overwinning in de Masters krijgt hij van titelverdediger Mark O'Meara een nieuwe groene blazer aangereikt. Drie jaar geleden leek zijn carrière voorbij. Olazábal kampt met een hardnekkige voetblessure. Reumatoïde artritis, luidt de diagnose als de klachten steeds erger worden. Medicijnen helpen niet, een legertje geraadpleegde artsen brengt ook geen verlossing. De geruchten komen op gang. Olazábal zou aids hebben, een dikke man zijn geworden. Hij trekt zich terug in het Baskische Fuenterrabia. Hij kan nauwelijks op zijn benen staan, kruipt naar de badkamer, de pijn is soms ondraaglijk. ,,Ik twijfelde of ik ooit nog fatsoenlijk zou kunnen lopen, laat staan golf spelen'', zegt hij na zijn overwinning in Augusta.

Tijdens een bezoek aan Duitsland, waar Olazábal speciale schoenen wil laten maken, komt hij in contact met de vermaarde arts Müller-Wohlfahrt. Niks artritis, zegt de man die ook Boris Becker tot zijn patienten rekent, je hebt een hernia. Olazábal krijgt injecties die enzymen, aminozuren, zink, honingextract, cellen van kalfsfoetus en kraakbeen van haaien bevatten. Het helpt nog ook. Na achttien maanden absentie keert hij terug als golfer. Olazábal en een leven zonder golf, het is ook nauwelijks voorstelbaar. Op zijn geboortedag wordt de 9-holes golfbaan geopend waar zijn vader als greenkeeper werkt. Twee jaar is Ollie als hij voor het eerst staat te putten. Op zijn vijftiende speelt hij scratch, handicap-0. Vijf jaar later wint hij de Europese Tour. In 1994 volgt de eerste majorzege in de Masters. Olazábal lijkt rijp voor meer, tot zijn voeten protesteren.

Met de groene blazer om de schouders vertelt Olazábal hoe die periode zijn leven heeft veranderd. ,,Vroeger was ik een perfectionist, iedere slag moest goed zijn, anders werd ik laaiend. Nu ben ik kalm. De Masters winnen terwijl ik dacht nooit meer te kunnen golfen, dit is een emotioneel moment.''