Drie paarden

Als het een beetje meezit of, zo u wilt, tegenzit, spelen negen of tien Italiaanse clubs volgend seizoen Europees voetbal. Tactisch en technisch meesterschap, agressiviteit, geduld, snelheid en raffinement zijn sinds jaar en dag de wapens waarmee de meeste tegenstanders uit andere landen worden afgetroefd. De overheersing lijkt nu alleen nog maar groter te worden. Zij kan volgende maand zelfs drie Europese bekers opleveren en een puur-Italiaanse finale in het UEFA-Cuptoernooi (tussen Parma en Bologna).

Indien Juventus de Champions League zou winnen mogen volgend seizoen niet minder dan vijf clubs uit de Serie A aan het miljoenenspel deelnemen. Daarbij komen dan nog eens vier UEFA-Cuptickets en mogelijk vijf, namelijk wanneer het in de competitie laaggeklasseerde Bologna de (waarschijnlijke) finale tegen Parma naar zijn hand weet te zetten.

Zover is het nog niet. Juventus bijvoorbeeld wacht nog een zware, misschien wel loodzware krachtmeting met Manchester United. De teams sloten hun eerste halve finale op Engelse bodem met een 1-1 gelijkspel af, zodat de ploeg uit Turijn op 21 april aan 0-0 genoeg heeft om voor de vierde, achtereenvolgende keer de moeder van alle finales (dit keer in Barcelona) te halen.

Dat Britse voetballers doodlopers zijn is een stelling die in de jaren zeventig en tachtig niet van toepassing was op Liverpool en waarop ook het huidige Manchester United een uitzondering lijkt te vormen. Maar het team van coach Ferguson dreigt internationaal opnieuw door het ijs te zakken. Het heeft de afgelopen tien jaar al vier keer misgekleund in het belangrijkste Europa-Cuptoernooi en de vijfde keer is, naar het zich laat aanzien, in de maak.

Vóór de wedstrijd tegen de nummer zeven van de Italiaanse competitie droomden de Mancunians nog hardop van de `triple'. Behalve de Europa Cup lonkten per slot van rekening de Engelse beker en het landskampioenschap. Na de 1-1 tegen Juventus volgde gisteren echter in de halve finale van de FA Cup een onbevredigende 0-0 tegen Arsenal, zodat er in dat prestigieuze toernooi een replay nodig is. Waarmee aan de uitputtingsslag nog wat titanenwerk wordt toegevoegd.

Het is allemaal te veel van het goede, zou Ferguson kunnen uitroepen. Maar zo zit hij niet in elkaar. Hij blijft op drie paarden wedden en vertrouwt er zelfs op dat zijn elftal in Turijn, met de steun van duizenden uitzinnige supporters, voor een stunt zal zorgen. Er misschien van uitgaande dat Juventus dan geneigd is gemakzuchtig op de nul te leunen.

Italiaanse voetballers doen namelijk nooit meer dan nodig is. Die van Juventus sprongen dit seizoen in de Champions League zo superzuinig met hun krachten om dat zij bijna de boot misten. Van de zes groepswedstrijden speelden zijn er vijf gelijk en werd de enige thuiszege tegen het Noorse Rosenborg behaald. Ook in de kwartfinales tegen Olympiakos Piraeus balanceerde de `Oude Dame' op het randje.

Maar eenmaal in het zicht van de haven bewees Juventus tot veel meer in staat te zijn. Op Old Trafford kreeg het befaamde aanvalsduo van Manchester United – Cole en Yorke – geen voet aan de grond en heerste Zidane met vorstelijke elegance op het middenveld. Nog nauwelijks hersteld van een knieblessure voerde de Fransman de regie als in de WK-finale tegen Brazilië. Hij wist zich omringd door uitstekende waterdragers van wie Edgar Davids zich zowaar zelden op een domme overtreding liet betrappen.

Alleen Ryan Giggs wekte de indruk de machine uit Turijn te kunnen ontregelen. Zijn late gelijkmaker zorgde ervoor dat de Mancunians nog steeds uitzicht hebben op het prijzentriplet.