De kortste weg

Warner Landkroon: ,,De eerste keer dat ik met drugs in aanraking kwam was na de middelbare school. Het was om in een bepaalde geestesgesteldheid te geraken, ik had het al een beetje met yoga ervaren maar dit bleek een nog kortere weg naar het koninkrijk der hemelen... drinken deed ik ook hoor, dat was gewoon eh... bot drinken zogezegd... maar die drugs... dat trok me heel erg aan, dat was me heilig...

Ik gebruikte alles, alles: het begon met marihuana, dat was soft ja, maar het kon ook wel hard aankomen hoor! Vooral met die pep erbij... kijk, met die peppillen kon je bergen verzetten, en die marihuana maakte creatief... ja, die combinatie heb ik veel gedaan... ik gebruikte ook pep, LSD... ik spoot wat er maar te spuiten viel... ik had wel eens van die ongecontroleerde flips... Ik was niet bang, ik was vermetel! Ja, dat is het juiste woord.

Pim Abbestee was een jongen die ik kende van de Kunstnijverheidsschool. Hij speelde sologitaar in een bandje genaamd `The Amulets' en Frits Kerkhoff kende ik uit de Phono-bar. Pim vroeg mij als zanger bij een nieuw te vormen bandje. Hij leerde een ander vriendje, een zekere Paul Frie, wat akkoorden, zodat die basgitaar kon spelen.

Ik had altijd al liedjes in mijn hoofd, ik was vaak in een melige bui en dan bedacht ik teksten – Nederlandstalige teksten. Dat was voor een beatgroep in die tijd wel uitzonderlijk. De naam van de nieuwe groep moest iets bijzonders worden. Het werd: `N.V. Groep 65'. Zo'n bedrijfsnaam... dat was toch even anders hè? We waren ook een bijzonder groepje. Een beetje dadaïstisch zou je kunnen zeggen. Ik was het gezicht van de groep, dat zeg ik in alle eerlijkheid. Vanwege mijn lange haar en mijn baard kreeg ik als bijnaam `Jezus'.

We kwamen uit Amsterdam-Noord, dat was toch provincialer dan ten zuiden van de rivier. Je moest met de pont, de IJ-tunnel was er nog niet.

Na een paar maanden intensief repeteren wonnen we het `Beatkampioenschap 1965' in Purmerend en daardoor kregen we van Bovema een contract voor het maken van twee singletjes. Het eerste plaatje heette `Dank zij de Heer'... op de melodie van het `Ave Maria' zongen we `Dank zij de Heer, Ave Maria, Dank zij de Heer, Ave Maria'... en zo de hele plaat vol. De B-kant heette `Tanger'.

Je had in die tijd mensen die vanuit Amsterdam op en neer naar Tanger reisden: de eerste `drugstoeristen'. Het liedje ging over de hele dag `high' zijn en dat een `verdoving' beter is dan een `verloving'. Bovema bracht het onder een sublabel uit, daar begon het al mee, en ondanks het feit dat het in de top veertig op de 23ste plaats stond merkten we al heel snel dat het door radio Veronica geboycot werd. Vanwege de teksten. Men was bang dat de jeugd erdoor aan de drugs zou raken. `Dankzij de Heer' viel helemaal verkeerd: we werden voor heidenen en godsdienstverkrachters uitgemaakt...

Maar onder de beatjeugd waren we enorm populair! We speelden in het hele land. `Wereld Beat Sensatie Makende Beatgroep N.V. Groep 65' stond er op affiches. Tijdens onze optredens stond ik altijd met m'n blote voeten in sandalen op het podium en maakte onder het zingen bezwerende gebaren. We speelden veel in dorpjes in Noord-Holland. Vanwege mijn uiterlijk ben ik een keer 's nachts door een stelletje van die doorgezakte jongelui in elkaar geslagen. `Ach loop toch een stukkie mee, lekker ding', zei een van die gasten. Hij gaf me een arm, maar een paar meter verder werd ik tegen de grond gewerkt. Paul, onze bassist, zag het en sprong er bovenop om me te ontzetten en vervolgens werd hij in elkaar gebeukt... tand los... lip gescheurd. `Vieze Provo's', riepen ze.

Mijn vader was kunstschilder en mijn broer studeerde klassieke muziek. Ik ben lang bij mijn ouders blijven wonen, het was er prettig en ik had er alle vrijheid. Kijk, een paginagroot interview in Hitweek: `Bij de ster thuis' door Laurie Langenbach... Mijn ouders waren erg trots op me.

Het tweede singletje heette `Pipe and you like it'. Het was een ode aan de hashpijp. Dat plaatje deed nog minder dan het eerste. Op een gegeven moment kon ik niet meer doorgaan met de band; ik werd te zeer door het experimenteren met drugs in beslag genomen. Daarmee was het voor N.V. Groep 65 ook afgelopen. De band had veertien maanden bestaan.

Ik had een keer iets geslikt en kwam thuis. Mijn ouders keken een beetje vreemd naar me en ineens wilde ik het ze vertellen, ik wilde ze helpen. Ik vroeg: `Zien jullie niks aan me?' `Nou... nee', zei mijn moeder aarzelend. Ik zei: `Ik heb de kortste weg gevonden.' Nou, paniek natuurlijk. Ik kon er uiteindelijk niet meer blijven wonen.

De mix van LSD met heroïne geldt als dodelijk, maar zover ben ik wel gegaan... ik had een keer ergens LSD ingenomen en dat begon een beetje te werken en thuisgekomen lag daar die lepel met een restant heroïne en dat spoot ik ook nog eens naar binnen. Ik dacht nog bij mezelf: `Staan blijven hè? Niet vallen hè?' Toen ik bijkwam lag ik toch op de grond met die bebloede spuit naast me.

In 1992 kwam ik in een enorme depressie: de drugs werkten niet meer zoals ze moesten werken, de hele scene was gecriminaliseerd. Ik had een poosje een eigen woning maar die zat meteen vol junkies.

Na een mislukte afkickkuur kwam ik weer op straat te staan. Ik wist van het bestaan van een tehuis en ben er heen gewandeld. Er was plaats. Een evangelist kwam regelmatig met me praten. Ik zit hier al weer zes jaar. Ik heb het hier goed.... een eigen kamer... onderdak en onderhoud. Dat staat ook in de bijbel hè? Gisteren was ik jarig. Ik heb de hele dag de bijbel gelezen. Morgen ga ik naar mijn moeder. Ze vindt het een wonder dat ik nog leef. Ik ben in Jezus. Ik heb Jezus gevonden, of liever gezegd: Hij heeft mij gevonden.''