Europese eenwording

J.L. Heldring gaat in zijn column van 23 maart uit van de vermeende uitspraak van Jean Monnet dat `als hij het over moest doen, hij niet zou beginnen met de economische maar met de culturele integratie van Europa.' Het is wel zeker dan Monnet deze uitspraak nooit heeft gedaan, ook niet `tegen het einde van zijn leven.' Zij had ook absoluut niet gepast bij de pragmatische, institutionele aanpak van het eenwordingsproces die de `vader van Europa' voorstond.

Wat Heldrings visie op de cultuurverschillen bij de Europese Commisie betreft, is hij misschien iets te snel in zijn conclusies waar het om een Noord-Zuid tegenstelling zou gaan. In Italië bestaat er terecht trots dat de commissarissen Bonino en Monti op geen enkele wijze in opspraak zijn gebracht in het rapport van de Wijzen (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Duitse commissaris Wulf-Mathies).

De Europese eenwording heeft trouwens absoluut niet de ambitie tot culturele integratie te leiden. In het Verdrag van Maastricht wordt harmonisatie van wetgeving op het terrein van de cultuur zelfs uitdrukkelijk uitgesloten.