Zangeres Lhasa doet denken aan Adamo

Geboren zijn uit Mexicaans/Amerikaanse ouders, vooral zingen in het Spaans en toch doen denken aan Adamo, de Italiaanse Belg die hier in de jaren '60 zo immens populair was, kan dat? Dat kan heel goed, zo bleek in RASA in Utrecht waar de momenteel in Frans-Canadese kringen verkerende Lahsa gisteren La Llorona voordroeg, haar eerste en tot nu toe enige cd. En als het Adamo niet was dan was het wel die andere Belg die Lhasa zelf als invloed noemde, naast onder anderen Billie Holiday en Björk: de getormenteerde troubadour Jacques Brel.

Leed verheffen tot troostende kunst, dat lijkt het doel van de jonge Lhasa die ter bevordering hiervan krachtige middelen in de strijd werpt. Lang uitgestelde inzetten, forse contrasten tussen zacht en hard, spanningverhogende rubato-effecten en maar net ingehouden snikken, ze werken inderdaad behoorlijk dramatisch tot je ze gaat herkennen als trucs en dat is al voor de pauze begint.

Ook door de lange toelichtingen die Lhasa op haar liedjes meent te moeten geven slijt de aandacht onvermijdelijk. In het begin moet je lachen om de kokette manier waarop ze vertelt over haar obsessie met treurnis, maar gaandeweg begint het vermoeden te rijzen dat het misschien wel ernstig bedoeld is of dat ze in het kader van zenuwenbeheer iets te veel heeft genuttigd van het een of ander. Achtervolgende zwarte kraaien, crises, depressies en zelfs erfelijke hypochondrie, zijn dat geen zaken om over te zingen als men daar toch zijn beroep van heeft gemaakt?

Het kwartet dat Lhasa begeleidt, onder leiding van gitarist Yves Desrosiers die bijna alle muziek schreef, klinkt als een goed ingespeeld musette-orkestje maar mist de subtiliteit en inventiviteit om haar naar een hoger niveau te tillen. Daardoor blijven het walsje `Por eso me quedo' en het heftige `El Payande' steken op wat ze op La Llorona (treurwilg/huilebalk) al zijn: meezingbare smartlappen op niveau.

Concert: Lhasa met band. Gehoord: 6/4 RASA, Utrecht.