URBAN DANCE SQUAD

Het leek ongewis of er ooit nog een nieuwe cd van Urban Dance Squad zou komen. De verhoudingen tussen de bandleden waren spreekwoordelijk gespannen en voorman Rudeboy had inmiddels een aardige bijbaan als zanger van het succesrijke Junkie XL. Maar die cd kwam er, en hoe: met de tijdelijk van het nest afgedwaalde dj DNA weer terug in de gelederen, en een nieuwe weelde aan muzikale ideeën.

Op Artantica klinkt het alsof de groep eindelijk het dilemma `rock of rap' (liedje of leuze) achter zich heeft gelaten. Zo te horen heeft iedereen zijn muzikale idee naar hartelust kunnen uitwerken, wat als geheel resulteerde in complexe nummers met een soms bijna Godley & Creme-achtige arrangementen (bijvoorbeeld in Happy Go Fucked Up). Het maken van soepele melodieën was vaak een probleem bij Urban Dance Squad. Op de sterkste momenten van Artantica blijkt dat gebrek ondervangen te kunnen worden door de mooie combinatie van muzikale elementen en door de stuwing die ontstaat door onverwachte wendingen binnen de nummers.

Rudeboy heeft in de loop der jaren zijn timing geperfectioneerd en iedere lettergreep klinkt als een explosie. Het resultaat is opgefokt, maar die spanning wordt meestal mooi in evenwicht gehouden door de muziek. Artantica is daarom het best in de nummers waarin losjes wordt gespeeld. Dan is er kalmte binnen de opwinding – en roept de muziek het beeld op van een rondrazende puber temidden van zijn onverstoorbaar doorkeuvelende ouders.

Urban Dance Squad. Artantica (Virgin LC 3098)