Setjes

De bijeenkomst van GroenLinks over Kosovo, afgelopen zaterdag in Utrecht, kon ik niet bijwonen, maar eigenlijk was dat ook niet nodig. Hield ik niet elke dag met mezelf zo'n soort bijeenkomst en met dezelfde onbevredigende resultaten?

Intussen eisen de zekerweters van deze wereld alle aandacht op. Vóór of tegen, ze draaien er hun hand niet voor om. Hun opinies zijn onwankelbaar. Ze hebben ze in een handzaam setje op de schouw klaarliggen, zodat ze op alles voorbereid zijn als er ergens een oorlog uitbreekt.

Je hebt linkse setjes en rechtse setjes. Volgens het linkse setje moeten we ons nergens mee bemoeien, tenzij we zelf worden aangevallen. Met Kosovo is geen enkel vitaal Westers belang gemoeid, laat die Balkanboys elkaar maar afslachten, krijgen we tenminste ook geen ruzie met Rusland. In Nederland is Marcel van Dam, via zijn Volkskrant-columns, een van de welsprekendste pleitbezorgers van dit type standpunt.

Ook het rechtse setje zit heerlijk overzichtelijk in elkaar. Bombarderen dat zaakje, en een beetje vlug. Gooi het hele land plat, en stuur grondtroepen als het niet snel genoeg werkt. En als ook dát niet werkt? Dan zingen we met Randy Newman: `They all hate us any how/ So let's drop the big one now.'

Als je onverdroten kunt kiezen voor een van deze setjes, ben je van een hoop ongemak af. Mij is het helaas nog niet gelukt, al begint zich wel een keuze af te tekenen. Ik zwalkte vooral de eerste week van het ene setje naar het andere. In discussies stond ik machteloos, want ik kon gemakkelijk op inconsistenties worden betrapt: ,,Gisteren zei je toch...''

Maar er begint iets te veranderen. Het linkse setje, zo achteloos gehanteerd door freischwebende commentatoren als Van Dam, Van Rossem en – in Frankrijk – Régis Debray, vertoont lastige lacunes. Alleen handelen bij wijze van zelfverdediging? Akkoord. In het land van Debray komt morgen Le Pen met een staatsgreep aan de macht. Hij besluit alle allochtonen in concentratiekampen op te sluiten. Marcel van Dam roept vanuit de VARA-studio: ,,Bemoei je er niet mee, komt alleen maar gedonder van.'' Debray houdt zich opvallend stil. Dan komen de eerste berichten dat Le Pen begonnen is die allochtonen in groepjes te executeren. Wat moeten we doen? Zou Debray het nog langer `moreel sentimentalisme' durven noemen als we gewelddadig zouden ingrijpen?

Ed van Thijn zei gisteren op tv: ,,Ik sta vierkant achter de bombardementen.'' Aan dat woordje `vierkant' ben ik nog niet toe, maar ik bevind me wel halverwege. Geloof ik, want, tenzij, mits, maar.