Lieke te Winkel wint Oskar Back

Het 17de Nationaal Vioolconcours 1999 `Oskar Back', is zaterdag in het Amsterdamse Concertgebouw gewonnen door Lieke te Winkel (1980), leerling van Kees Koelmans uit Zwolle. Behalve een studiebeurs van 30.000 gulden kreeg zij een Rugeri viool in bruikleen. De tweede prijs, een studiebeurs 15.000 gulden, ging naar Joris van Rijn (1976), leerling van Jaring Walta, die ook de Amsterdam Exchanges-prijs ontving voor de beste uitvoering van het verplichte werk Ce qu'une pluie raconte... van Vsevolod Sjmoelevitsj. De derde prijs van 8000 gulden werd gewonnen door Cindy Albracht (1975), leerling van Jan Repko en Davina van Wely. Buiten de prijzen viel de vierde finaliste Nadia Wijzenbeek (1979), leerling van Elisabeth Perry en een nichtje van vioolpedagoge Coosje Wijzenbeek.

De jury (Peter Brunt, Gerard Hettema, Ronald Hoogeveen, Rudolf Koelman, Jan Willem de Vriend, Han de Vries en Coosje Wijzenbeek) sprak van een 'echt hoog niveau' en prees Lieke te Winkel om haar `grote integriteit, grondige overzicht van het werk, persoonlijke interpretatie, geconcentreerdheid en de beheerste onverschrokkenheid' van haar vertolking van Tsjaikofski's Vioolconcert, begeleid door het Radio Symfonieorkest o.l.v. Shlomo Mintz. Joris van Rijn, die eveneens Tsjaikofski speelde, werd bewonderd om de `geacheveerdheid en virtuositeit van zijn spel en zijn durf om risico's te nemen', maar `wat grotere rust in zijn spel zou hem ten goede komen'. Volgens componist Sjmoelevitsj had niet Floris van Rijn maar Cindy Albracht de beste uitvoering van zijn Ce qu'un pluie raconte... gegeven, maar de componist zelf had vreemd genoeg geen inspraak bij de toekenning van de Exchanges-prijs. De jury prees Cindy Albracht om `de afwerking van haar spel en haar grote podiumpersoonlijkheid'. Zij vertolkte het Vioolconcert van Sibelius, net als Nadia Wijzenbeek, die werd bewonderd om `haar zeer verzorgde toon', al was er `een lichte afwezigheid om tot het uiterste te gaan.'

Het jury-oordeel verraste alleen omdat instrumentale perfectie minder hoog werd aangeslagen dan de muzikale potentie van de finalisten. Allen worstelden op lastige momenten met hun intonatie en winnares Lieke te Winkel vloog er zelfs een keer uit. Zij zal dan ook harder aan haar podiumpresentatie moeten werken, maande de jury. Maar in de internationale muziekwereld is instrumentale perfectie, of tenminste de benadering daarvan, een absolute vereiste. Vanuit dat perspectief bekeken, ontstijgt het Oskar Back Concours nauwelijks het provinciale niveau.