Het Vervolg vindt amusante vorm voor ernstige kwesties

Dranghekken versperren de toegang tot huis en straat: de Ronde van Vlaanderen komt langs, dus is het voor de dorpsbewoners even inschikken. Ze doen er niet moeilijk over, de drie vrouwen wier woning aan zo'n dranghek grenst. Arlette, de dochter, springt er behendig overheen; Viviane, haar moeder, redt het ook nog wel en Bomma, de oude oma, behelpt zich met een laconieke snoekduik.

Hinderlijker dan de hekken zijn de wegversperringen die de vrouwen voor elkaar neerzetten, en daarmee voor zichzelf. Elkaar vrijuit zeggen wat ze zouden willen zeggen, is er niet bij. Gevoeligheden, kwetsuren en illusies bemoeilijken het sociale verkeer. Het leven dat ze kennen stelt teleur en het leven dat zij nog niet kennen boezemt angst in. Gevolg: ze lopen mekaar voor de voeten.

Viviane zou met de huisarts willen trouwen, maar de ring die hij haar geeft is bedoeld voor haar dochter. Die dochter zou met een vriend naar Afrika willen, maar de liefdescrisis van haar moeder verandert haar onvaste koers. En Bomma, die staat op het punt naar een bejaardenflat te verhuizen, maar er is een gerede kans dat zij daar nooit aankomt.

Weggaan of blijven, dat is de vraag waarmee schrijver Walter Van den Broeck zijn personages opscheept. Familiesolidariteit, lijkt hij te willen zeggen, is niet meer vanzelfsprekend, zelfs niet op 't platteland. Ook daar brengt de televisie verre landen de huiskamers binnen en wilde passies en avontuur. Ook daar ziet men dat de wereld groter is dan het dorp waar men toevallig ter wereld kwam. God en meneer pastoor hebben de verantwoordelijkheid aan het individu afgestaan, dat is een grote vooruitgang, het maakt je alleen zo alleen. Dan biedt de familie, al kan die elk moment uit elkaar vallen, toch nog een beetje warmte.

Arlette's besluiteloosheid maakt haar zo ongelukkig dat ze, ook om haar moeder te plagen, een gevaarlijk spelletje heeft bedacht: ze steekt haar hoofd in een plastic zak, sluit hem af en kijkt op een stopwatch hoe lang ze het in die zak uithoudt. Arlette, vernemen wij, werkt in een migrantencentrum, dat haar misschien zo aantrekt omdat ze zelf een soort migrante is, nergens thuis en hopend op vastigheid. Die vindt ze niet bij mannen en dat verbindt haar met haar moeder: Viviane is gescheiden en met haar mislukte huwelijk heeft zij op haar beurt háár moeder nagedaan. Zo plant de ene generatie haar beperkingen in de andere voort, en met welke middelen moet de vrijheid dan veroverd worden?

De Turnhoutse toneelgroep Het Gevolg vond voor die ernstige kwesties een amusante vorm. Terloops en in een hoog tempo wisselen de emoties elkaar af en vooral Christel Domen als Viviane schakelt schitterend – van oud naar jong, van gemeen naar lief, van verkrampte huisvrouw naar kontwiegend meisje. En er valt wat te lachen. Wanneer Viviane in haar zenuwen vanwege de dokter een sanseveria aan stukken scheurt bijvoorbeeld, of wanneer die dokter (Marc De Corte), ook van de zenuwen, een glas zo naar zijn mond brengt dat deze er samen met de hele onderkaak klem blijft zitten.

Ignace Cornelissen, de regisseur, ensceneerde eerder stukken van Sophocles en Shakespeare, van Molière, Tsjechov en Ibsen. Klassiek spul en ver verwijderd van het volkse drama van Walter Van den Broeck. Maar al die zo uiteenlopende regies hebben drie dingen gemeen: zorgvuldigheid, eenvoud en subtiele humor.

Voorstelling: De Ronde van Vlaanderen (Mooi en Meedogenloos), van Walter Van den Broeck, door Het Gevolg. Regie: Ignace Cornelissen. Decor en licht: Miguel de Groote. Spel: Marc De Corte, Christel Domen, Anneleen Cooreman, Inge Paulussen. Gezien: 30/3 Blauwe Zaal, Utrecht; tournee t/m 8/5. Inl. (020) 427 54 47.