Mijn naam is Koman

Bruynesteyn van Coppenraet, Beelaerts van Emmichoven en D'Arnaud van Boeckholtz. Bestaande achternamen hier te lande, sla er de familieberichten maar op na. Fraaie namen, maar in het dagelijkse verkeer niet echt praktisch, lijkt me. Temeer als je bedenkt dat een naam als Koman al tot zoveel verwarring leidt. En ik kan het weten, want mijn gezin heet zo: Koman. En dat is een lastige naam. Geen sterveling die weet hoe je dát moet schrijven.

Van der Linden heten, zoals ik, is makkelijk zat. Eén keer duidelijk articuleren en je bent er. Van derrr (r laten rollen) Lindennn (eventueel toevoegen: n van Nico). Klaar. Gaat altijd goed.

Met Koman ligt dat minder eenvoudig. Het klinkt namelijk exact hetzelfde als Kooman, Coman en Cooman. Met Komen en Koomen is het al niet veel anders. Met Komans en Comans daarentegen, plus de varianten met -oo, ligt de zaak toch iets gecompliceerder. Wie hoort ons ooit die s zeggen? En wat moet je denken van dat verdere scala aan namen dat mijn gezin in de loop der tijd is aangemeten? Kooiman, Cooijman, Kooymans, Koopman en Coopmans, Kolman, Koreman en Koormans, Koeman is ook voorgekomen. Dan zijn er nog de mensen die een Duitse afkomst veronderstellen: Komann, Koopmann en Kohmann. En het einde van Kreatief met Koman is vooralsnog niet in zicht. Voor de kerst arriveerden hier de allerbeste wensen voor de fam. Koolmans. Afz. tante Trudy. Geeft niks tante, evengoed heel fijn die kaart!

Het zal duidelijk zijn: Koman heten, dat is tobben. Hoewel – soms ook lachen. Zoals laatst. Mijn man wilde bioscoopkaartjes reserveren. ,,Hoe is uw naam?'' vroeg een jonge juffrouw door de telefoon. ,,Koman'', zei mijn echtgenoot. ,,Ko-man met een kaa, ene oo, em aa en.'' Want dat schept duidelijkheid denkt hij.

De juffrouw raakte echter in verwarring. Gedienstig spelde mijn man de naam: ,,Karel Otto Marie Anton Nico. Twee kaartjes graag.''

Die avond spoedden wij ons naar het City-theater. Het was al laat, maar gelukkig, bij het loket zat een oudere mevrouw geduldig op ons te wachten. Op haar boezem rustte een leesbrilletje.

,,Kaartjes van Koman?'' vroeg ze bevreemd, ,,en u had gereserveerd?'' Waarop de vrouw haar nauwe werkplek minutieus begon te doorzoeken. En na een blik op onze ongelukkige gezichten zette ze het brilletje op om de zoektocht meer kracht bij te zetten. Ten slotte schudde ze het moede hoofd: geen kaartjes, en de voorstelling was totaal uitverkocht. En ai, wat speet haar dat.

Maar die dan, wezen wij. ,,Nee, sorry'', zei ze en schoof de bedoelde kaartjes naar zich toe. ,,Deze vijf zijn gereserveerd voor ehm...'', de mevrouw duwde het brilletje wat vaster op de neus, ,,voor Karel, Otto en Marie, Anton en Nico.''

Knap lastig, Koman.