Krab bij Cas

Moet steeds aan het bestuur van De Steffenberg in Vught denken. Hoe zullen zij op die slachtpartijen in Kosovo reageren? Misschien zijn ze wel opgelucht dat het opgejaagde volk de andere kant opgaat en niet richting Brabant komt. En van de omgebrachte Kosovaren hebben ze sowieso geen last meer. Vrolijk Pasen dus. Misschien is het handig als Spielberg de beelden van deze oorlog goed bewaart. Dat scheelt bij zijn volgende film een hoop figuranten.

Hoorde afgelopen week weer een verhaal dat je bijna weigert te geloven. Een vriend van mij woont in 't Gooi en zat in de spreekkamer van zijn huisarts. Deze is nog zo'n ouderwetse gediplomeerde dokter, die zolang hij met een patiënt bezig is, telefonisch niet gestoord wenst te worden of het moet om een spoedgeval gaan. Er kwam zo'n spoedgeval, althans zo was het aangekondigd. Mijn vriend hoorde een kort aangebonden dokter tegen de patiënt zeggen: `Nee, geen sprake van. Absoluut niet. Nee, mijn collega wil ook niet... Goedemorgen.' En hij hing geïrriteerd op.

`Wilt u weten wie dat was?' vroeg de licht aangebrande dokter aan mijn vriend, die dol is op een geneesheer die op het punt staat zijn ambtsgeheim te schenden. Graag dus. Het was een gerenommeerd hotel-restaurant uit het zuiden van ons land, dat de laatste tijd nogal in het nieuws was omdat het heel zielig zijn laatste Michelinster verloor.

Het ging om een aanbieding. Als de dokter mensen meenam mocht hij daar een weekend of een nachtje gratis eten en slapen of zoiets. Het ging in elk geval om korting.

Natuurlijk snap ik het hotel. Het gaat slecht, de directie kruipt bij elkaar en smeedt een plan. Je kan natuurlijk folders gaan uitreiken bij de fabriekspoort, maar die arbeiders weten ook wel dat een voorgerecht in die tent gelijk staat aan een half dagloon. Dus die komen niet. Je moet een club met geld zien te paaien. Dokters dus. Maar die worden al bedolven onder drukwerk van de farmaceutische industrie en zullen niet gauw reageren op een briefje of een foldertje met zo'n ordinaire kortingsbon. Je moet de dokter persoonlijk te spreken zien te krijgen. Hoe? Bellen. Maar dan stuit je òf op de assistente òf op het antwoordapparaat. Je moet er tussen zien te komen. Wringen dus. Iets heel dringends suggereren. Dat heet creativiteit in het wereldje van de telefoonterreur. Patiënt bespreekt met de dokter het slot van zijn bestaan en de dokter wordt op dat moment uit zijn concentratie gehaald door een marketinghuppeltje van het chique hotel-restaurant, dat een lekker weekendje verwennerij in de aanbieding heeft.

Het is de nieuwe schaamteloosheid van de telefonische verkoopmafia. Op de raarste momenten word je door een bijbeunend studentje met corpsballentongval gestoord of je een of ander vaag abonnement wilt of een paar vraagjes wilt beantwoorden of iets op proef thuisgestuurd wilt krijgen. Nee dat wil ik niet!

Nou gebeurt dit meestal rond burgermans etenstijd en dat is eigenlijk nog tot daar aan toe, maar om nou de dokter tijdens zijn spreekuur lastig te vallen met een stukje gastronomie op hoog niveau. Zal er ook al een chirurg uit de operatiekamer zijn gelokt met de vraag of hij mee wil doen aan een lekker poloweekend in de Ardennen? Er is ook een stukje beautyfarmgebeuren voor uw aftakelende doktersteefje bij. Ik geloof vanaf nu alles.

Maar het gaat dus slecht met het ooit zo gevierde tentje van de televisiekok. Misschien komt het binnenkort wel leeg en wat doen we er dan mee? Ik zou de buurt willen aanraden om het gebouw onmiddellijk op te kopen voordat het een asielzoekerscentrum wordt en het hele dorp afgeladen zit met uitgehongerde Kosovaren. Het staat zo slordig zo'n file ezelwagens in de straat. Ik kan het die arme sloebers wel aanraden. Ik kan het weten want ik heb er onlangs voor veel geld gegeten en gedronken. Zonder korting overigens. Vandaar dat ik vanaf nu door het leven ga als: