Kies voor jezelf: Dump je zoontje!

Als geen ander weet de schilder Breitner in zijn doeken onderscheid te maken tussen hoofdzaken en bijzaken. Dàt onderscheid maken, is misschien wel het moeilijkste wat er is in dit leven.

Dat zegt de even eigentijdse als Amsterdamse vrouw aan het begin van de voornamelijk aan haar gewijde televisie-film Lopen van de al even eigentijdse als Amsterdamse cineaste Mijke de Jong (1959).

Je verwacht dat De Jong, die zich in films als Hartverscheurend en Broos een specialiste betoonde in uit het lood geslagen vrouwen, haar hoofdpersoon vroeg of laat tot een inzicht à la Breitner laat komen.

In het begin van de film is dat nog geenszins het geval. De door Elsie de Brauw gespeelde vrouw holt zichzelf achterna zonder ook maar een ogenblik met zichzelf samen te vallen. Omdat de filmstijl even jachtig is als de hoofdpersoon wordt ons lang niet alles duidelijk, maar we begrijpen dat ze iets belangrijks doet op het terrein van de beeldende kunst. Ze schrijft er in elk geval boeken over. Bovendien heeft ze een zoontje van acht voor wie ze doordeweeks zorgt. In het weekend is hij bij zijn vader. En af en toe wordt ze stoned met haar hartsvriendin (Sophie Hoeberechts) die - wat een mooie tegenstelling! - als Feng Shui-specialiste juist heel erg in harmonie met haar omgeving pretendeert te leven.

Leert onze hoofdpersoon gaandeweg hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden? Geen idee. Zij besluit in elk geval om haar zoontje bij zijn vader te dumpen. Zij kiest voor zichzelf, zo suggereert de film happy-enderig. In de VPRO-gids zegt De Jong, heel tolerant, dat je je `best mag ergeren' aan de keuzes van de hoofdpersoon.

God behoede ons voor de dag dat De Jong een film over de Balkan maakt. Dan zullen we in de tv-gids lezen dat je je best aan Miloševi'c mag ergeren.

Lopen, zondag, Ned.3, 21.10-22.10u.