Hollands Dagboek

Nora Storm (53) had `van alles gedaan' voordat zij voorzitter werd van de Junkiebond in Rotterdam en van de stichting Topscore die drugsverslaafden aan uitzendwerk helpt. Zij kreeg deze week de Bouwmanhuis-Hooghullenprijs voor haar werk. Nora Storm leeft onder één dak met twaalf verslaafden.

Woensdag 24 maart De grote dag. 's Morgens 9.30 uur, iedereen verzamelt zich beneden in het kantoor van de Junkiebond en Top Score. Allen zijn gekleed voor een feest. Het doet je toch wel iets: een groep waarvan iedereen denkt, ach, het zijn maar verslaafden en dat ze er dan zo blij en feestelijk uitzien. Top Score is genomineerd voor de Bouwmanhuis-Hooghullenprijs voor het beste project voor drugsverslaafden, buiten de reguliere hulpverlening. Wat wij doen bestaat trouwens ook niet bìnnen de reguliere hulpverlening. Overal moet je eerst afkicken, dan kijken ze pas verder. Wij zeggen: eerst werken, de rest komt later wel. Zo zijn wij begonnen met ons uitzendbureau voor verslaafden. Eerst met straatvegen om werkritme op te doen, en als de werkers hebben laten zien dat ze dat aankunnen, dan proberen wij ze te bemiddelen naar gewoon werk. Het is begonnen in 1996, met vier verslaafden per dag. Nu zijn er elke week gemiddeld 150 mensen aan het werk. In 1998 hebben wij 32 mensen doorbemiddeld en daar ben ik trots op. Oké op naar Groningen, waar de prijs wordt uitgereikt. Op het Centraal Station staat onze voorzitter met fotocamera te wachten om met ons mee te gaan. Hartstikke leuk, een politieman die zich niet schaamt om met een groep van zo'n twintig gebruikers op stap te gaan. In de trein een tumult van jewelste omdat iedereen bij elkaar wil zitten. Na twee uur in de trein te hebben gehangen, vraagt een van de jongens of ik folders van Top Score bij me heb. Hij deelt ze uit door de hele trein. Prompt onstaat er een discussie tussen de reizigers en de `Top Scorers' (leuk hoor). We komen te vroeg in Groningen aan. De jongens hebben honger dus kopen we voor de hele ploeg broodjes. Dan op naar de bibliotheek waar het feest kan beginnen. Eerst natuurlijk allerlei bobo's die van alles te vertellen hebben. Dat duurt voor de jongens wel wat lang en de spanning stijgt. Dan komt er een pauze waarin een koor van Hooghullen zijn eigen liedje zingt. Knap hoor, eigen geschreven teksten, en voorin de zaal wordt er door onze eigen jongens stevig meegedeind. Dan volgt eindelijk de prijsuitreiking. De vier genomineerden worden naar voren geroepen. Onder gejuich van de groep mag ik ook naar voren komen. Doodeng vind ik dat, ondanks mijn grote mond voel ik me toch erg klein (in het zonnetje gezet worden is niet echt de gewoonte bij mij). De spanning stijgt: wie wordt eerste en dan... ja hoor, we hebben hem! De jongens barsten los in een vreugdedans. Ikzelf reageer beduusd, mensen die me kennen vinden dit leuk: eindelijk Storm de mond gesnoerd. Maar is het niet prachtig, een kroon op mijn werk, eindelijk erkenning. Er gaat zoveel door mij heen. Al die tegenwerking, negatieve reacties van sommige mensen tellen niet meer, we zijn blij en ik voel me geweldig. De terugweg ging snel, iedereen was moe en hongerig. Dus thuisgekomen patat, kip etc. gehaald en samen gegeten, afscheid genomen. Dan de bewoners in Nora's Nest (zo heet het huis waar we wonen en waar ook ons kantoor is) alles vertellen en om 1 uur 's nachts eindelijk naar bed, waar ik in een droom de dag nogmaals beleef.

Donderdag

Om zes uur gaat de wekker en ik weet even niet waar ik ben. Dan realiseer ik me dat alles weer gewoon opnieuw begint. Na de koffie (want zonder koffie ben ik absoluut geen mens) naar beneden om op kantoor voorbereidingen te treffen want om acht uur komen de werkers. De werkbegeleiders hebben zich verslapen. Ja ja, het spreekwoord zegt niet voor niets Jong en Lui, dus oud en actief is op tijd. Na het nodige gebrom gewoon van start. Dat dachten wij. Maar mis, de telefoon staat niet stil. De pers wil weten wat het project doet, maar de twee mooiste telefoontjes komen van opdrachtgevers en een particulier die een schilder nodig heeft voor het weekeinde. Robert van den Anker, onroerendgoedhandelaar kan mensen gebruiken en maakt een afspraak voor maandag. 's Avonds om tien uur hebben de twaalf bewoners van de woning onder mij hun buitendeursleutel ingeleverd. Ik heb dus eindelijk wat tijd voor mezelf. Dat betekent administratie tot 23.30 uur en dan naar bed.

Vrijdag

Ja hoor, zes uur de wekker. Het geijkte ritueel. Om zeven uur geklop om mijn deur. Een van de bewoners is zijn sleutel van de buitendeur kwijt en kan niet naar buiten. Ik heb nog geen koffie gedronken, dus reageer ik: dan ga je toch niet naar buiten. Waarop hij zegt: ho ho, ik zet wel even koffie anders hebben wij de hele dag geen leven. Lief zijn ze hè? Beneden op kantoor zijn de werkbegeleiders al druk bezig met overalls vouwen en formulieren invullen. Wat doe ik hier eigenlijk? Alles loopt op rolletjes. Om negen uur geldbeheer voor mijn bewoners. Ik beheer hun uitkeringen en geef iedereen zijn daggeld. Als ik iemand honderd gulden zou geven, zou die het meteen opmaken. We staan even stil bij wat iedereen vandaag gaat doen. Er wordt veel gelachen en gedold totdat ik om tien uur zeg dat we wat gaan doen. Uit de wijk Cool zijn buurtbewoners gekomen die per se met mij willen praten. 's Middags heb ik een afspraak met de nieuwe burgemeester, drs. Opstelten. Kennismaken in de bibliotheek en natuurlijk neem ik een bestuurslid mee van de Rotterdamse Junkiebond. Ik heb het weer helemaal voor elkaar met die grote mond van mij. Na kennisgemaakt te hebben moest ik weer zonodig commentaar geven op het feit dat Opstelten met de vinger naar me wees: `Hallo, vingertje weg!' Gelukkig vatte hij dat heel sportief op en we maken een afspraak. Peper, zijn voorganger, heb ik nooit willen ontvangen ondanks mijn rooie achtergrond. Hij heeft destijds zoveel fouten gemaakt bij het sluiten van de verslaafdenopvang Perron Nul, dat vergeef ik hem nooit. Natuurlijk moest Perron Nul dicht, daar was iedereen het over eens. Maar niet zonder eerst voor andere opvang te zorgen. Peper is verantwoordelijk voor de overlast die daarna in de stad is gekomen. Hij heeft een paar keer geprobeerd een afspraak met mij te maken. En nu is hij minister van Binnenlandse Zaken en stuurt hij zijn gezanten op ons af. Ook niet, dus. Thuisgekomen maak ik mijn hoofd leeg met Jerry Springer. Dom programma waar je niet bij hoeft na te denken. Om 21.00 uur controle van de kamers en even een praatje maken met de bewoners. Een van onze bewoners vindt dat we niet genoeg gevierd hebben dat we die prijs gewonnen hebben. Dus met z'n allen terug naar beneden plaatjes draaien, een blowtje roken en een kratje bier. Om middernacht maak ik er een eind aan. Ik heb het gehad. Wat een week.

Zaterdag

Uitslapen, heerlijk tot tien uur. Om twaalf uur voor alle bewoners weer geldbeheer. Ik maak een plan voor het weekend met ze. Het voorstel wordt gedaan om te gaan voetballen. We hebben een eigen voetbalteam, daar zit echt wat talent tussen. We krijgen tenues van de buurtbewoners van de wijk Cool. En voor onze eerste echte wedstrijd hebben we de politie van bureau Eendrachtplein uitgedaagd. Het is mooi weer. Maar ja er moeten ook nog folders voor Vermeijden, een delicatessezaak, in de bus worden gedaan. Twee jongens doen dat. De rest gaat boodschappen doen, ook voor mij. Burgerlijk hè. En daarna is de zaterdag voor mij.

Zondag

Wat men noemt een rustdag, maar dat geldt niet voor Storm, want de bewoners hebben allemaal wel weer een probleem, maar ja dat hoort erbij. Had ik die keus maar niet moeten maken om dit woonproject vrijwillig te trekken. Maar ik heb er toch ook geen spijt van, dus wat doen we? Ik maak maar een pan soep, daar gaan alle problemen mee weg. Een volle buik is een van de hulpmiddelen die ik heb. Om acht uur 's avonds begint mijn vrije dag. Even relaxen maar ik ben eigenlijk zo moe, ik ga vroeg naar bed.

Maandag

Zorgenkindjesdag. Michel, mijn topbegeleider, is vannacht niet thuisgekomen. Ik ben een moederkloek, dus dan moet iedereen meteen zoeken. Alle verslaafden gaan op pad. Maar ja, hij kan natuurlijk bij een vriendinnetje zijn blijven slapen dat niemand kent. Om twee uur belde hij op. Hij was een dagje gaan junken. Coke genomen, pillen geslikt. Hij was helemaal de weg kwijt, dit had niks meer te maken met stoned zijn. Toen hij thuiskwam, heb ik hem een draai om zijn oren gegeven en hem naar zijn kamer gestuurd. Dat helpt soms. Het is soms net Pension Hommeles. Je moet van mensen houden, om dit te doen. Mensen zijn uniek. De een heeft een schouderklop nodig, de ander een schop onder zijn kont. Dat doen ze in de gewone hulpverlening heel anders. 's Nachts wordt er op de deur getikt. Dat gebeurt ook heel vaak, een privé-leven heb je echt niet. Er is altijd wel iets. Nu hadden ze ruzie over gesnurk. Ja, ik vraag dus niet als iemand zich aanmeldt: snurk je soms? De meesten zouden het ook niet weten; die slapen in de struiken en daar heb je geen concurrentie. Ik selecteer de bewoners wel, maar alleen om te kijken of ze bij elkaar passen. Iedereen is welkom: Nederlanders, buitenlanders, zwart of blank. Ik heb zelfs een Groninger in huis. Je moet wel veel van vreemde culturen weten. Dat het niet onbeleefd is, maar juist heel beleefd als een moslim zijn ogen neerslaat als hij met je praat. Of dat je een Antilliaan en een Surinamer niet op één kamer moet zetten. Ik heb de boel gesust en ze zijn weer gaan slapen.

Dinsdag

's Ochtends Top Score gedraaid. De mensen om acht uur aan het vegen gezet. Daarna even gaan kijken naar de schilders die ons tweede kantoor schilderen. Verder kwamen de hele dag verslaafden binnenlopen met vragen voor de Junkiebond. Daar ben ik ook de voorzitter van. Vandaag heb ik een jongen doorgesluisd naar de sociale dienst. Met een ander ben ik meegeweest naar het stadhuis voor een legitimatiebewijs. De hele dag hulpvragen. 's Avonds was er de wekelijkse vergadering van Nora's Nest. Soms lig ik in een deuk. Dan komt die klagen dat een ander over de wc-bril heeft geplast. Dan komt de volgende zeggen dat het zo'n troep is in de keuken. Straatratjes zijn ze allemaal, maar in huis worden het gewoon burgermannetjes. En dan denk je dat het volwassen mannen zijn, maar op zo'n vergadering krijgen Heidi en ik heel serieuze vragen over seksuele voorlichting. Of de jongens een meisje op bezoek mogen hebben. Mij maakt het niet uit, zeg ik dan, of het nou een prostituee is of niet. Maar ik vraag wel: heb je condooms? En ik zeg ook dat ze het meisje weer moeten terugbrengen waar ze haar hebben opgepikt. Het is wel een goed teken. Als de hormonen weer gaan werken, gebruiken ze minder. Dat is een van onze doelstellingen. Ze hoeven niet af te kicken, zoals bij andere hulpinstellingen, maar ze moeten wel proberen de dope onder controle te krijgen. Dit is geen gebruikersruimte. Die heb ik ook hoor, op de Spanjaardstraat. Daar ga ik morgen naar toe.

Woensdag 31 maart

's Ochtends even op de Spanjaardstraat, daarna had ik een afspraak bij de deelgemeente Delfshaven. We zijn er bezig met een bejaardentehuis voor oudere verslaafden. Ja, verslaafden worden ouder dan de bobo's denken. Ik kwam ermee toen ik een meneer van 59 in huis had. Ik kon elke nacht de wekker zetten om te kijken of hij niet weer het gas had laten openstaan. Dat hield ik niet vol. 's Avonds bestuursvergadering met Top Score. We praten over de prijs. Tienduizend gulden is veel geld voor onze stichting en daar moeten we goed over nadenken. Verder is er een verzoek gekomen van de Stichting Humanistisch Verbond. Of ik me wil inschrijven voor de nominatie voor Beste Bemoeial van Nederland. Nou, dat ben ik ook wel. Heel Rotterdam vindt dat ik een grote bek heb, dus ik hoop eigenlijk dat ik hem niet krijg. Dan kan ik tenminste zeggen dat iemand anders een nog grotere bemoeial is. Ik maak maar een pan soep, daar gaan alle problemen mee weg