Cabaret over drie foute corpsballen met lullo-taal

,,Maar we zouden iets samen gaan doen,'' zegt de vrouw. ,,Nee, jij zou iets samen gaan doen,'' antwoordt de man. Zo kernachtig kan bij de cabaretgroep Niet Uit Het Raam, tegenwoordig aangeduid als NUHR, een scènetje over een huwelijk zijn. Ze moeten dan ook bliksemsnel weer verder, want er zijn nog legio andere scènes te spelen – weliswaar zonder verkledingen, attributen, decorwisselingen of zelfs andere stemmetjes op te zetten, maar toch. In de voorstellingen van dit drietal duikelen de dialogen over elkaar heen, en in Kruistocht ook de drie spelers zelf, dus alles en iedereen komt onmiddellijk ter zake. De dragende figuren in dit programma zijn drie corpsballen, in pakken die net zo scherp gesneden zijn als hun script. Ze slaan lullo-taal uit, en vinden in de (aanwezige) barkeeper en hun (afwezige) vrouwen de geëigende slachtoffers voor hun verbale agressie. Hun wereld is verdeeld in jagers en prooien – en zij zijn in één van de scènes zelfs letterlijk de roofdieren. Een prooi is een prooi, redeneren ze, die zich nu eenmaal aanbiedt als slachtoffer: ,,Eigenlijk heb je als dader geen keus.'' Over geweld gaat het dus, associërend van de ene naar de andere situatie, voortdurend in een wisselende rolverdeling en meestal onvoorspelbaar. Van een burleske operatiesketch (,,ik opereer héérlijk als ik dronken ben, dan durf ik nèt even wat meer'') via een absurd-anachronistische dialoog over het afschaffen van de kruisiging als lijfstraf naar een lawaaiig onderhoud tussen een voetbalscheidsrechter en zijn grensrechters – ik bedoel maar. En toch, ondanks die vaart en die inventiviteit, de overrompelende timing en de precisie van de geluidseffecten van Eddie B. Wahr, toch vind ik dat Joep van Deudekom, Peter Heerschop en Viggo Waas in deze voorstelling iets te gretig in die drie foute ballen met hun botte grappen blijven hangen. Ze zijn lekker om te spelen, ongetwijfeld, en ze zijn ook grappig om te zien. Maar na verloop van tijd raakte ik er een beetje op uitgekeken. Dat er nog een vierde ter sprake komt, die door hun toedoen niet meer leeft, heeft naar mijn smaak iets plichtmatigs – alsof er nodig nog een tragisch laagje onder dit drietal moest worden aangebracht. Uit zichzelf krijgen ze niets dubbelzinnigs, terwijl de machthebbers in eerdere NUHR-voorstellingen nu juist wel het risico liepen in geraffineerd verborgen valkuilen te stappen. Hier blijven ze overeind, en aan het slot brallen ze hun clublied nog even luidkeels als in het begin.

Voorstelling: Kruistocht, door NUHR (Joep van Deudekom, Peter Heerschop en Viggo Waas). Muziek: Eddie B. Wahr. Regie: Titus Tiel Groenestege. Gezien: 30/3 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 28/5. Inl. (020) 4211221.