Liefdevol danspionier

De (dans)fotograaf en (dans)publicist Ger van Leeuwen is op 26 maart overleden na een betrekkelijk kort ziekbed. Hij behoorde tot de pioniers die zich met hart en ziel inzetten voor de dans in Nederland. Ger van Leeuwen deed dat door zijn sfeer- en stijlvolle dansfoto's, zijn puntige artikelen (in onder meer Muziek & Dans), en zijn ter zake doende recensies. Maar ook en vooral door een bevlogenheid die zich uitte in allerlei activiteiten die je niet direct van een fotograaf verwacht. Zo was hij jarenlang een zeer waardevol lid van allerlei commissies die zich met beleid en advisering over dans bezig hielden. Daarin gaf hij steeds blijk van een goed onderbouwde visie, van een heldere formulering, van analytisch inzicht en van een frisse nieuwsgierigheid die geen enkele oude, nieuwe of herontdekte dansuiting a priori afwees of omhelsde. Hij was de initiatiefnemer en bezielde leider van Danslab, de eerste echte danswerkplaats waar jonge dansmakers theatertechnisch hulp kregen, waar een artistiek klankbord aanwezig was en waar nieuwe initiatieven aan een breed publiek getoond werden. Dat Danslab meer dan tien jaar kon bestaan zonder adequate financiële ondersteuning, kwam omdat Ger met hulp van zijn vrouw Leslie (oud-Scapinodanseres) er zijn ziel en zaligheid in stopte. Het moet een bittere ervaring voor hem zijn geweest dat na de afgedwongen fusie van Danslab en de Danswerkplaats Amsterdam, waarbij Van Leeuwen al snel het veld moest ruimen, er plotseling wel geld was voor de honorering van een artistiek directeur, een zakelijk leider, een technicus en een secretariaat.

Ger van Leeuwen was een bescheiden man. Bescheiden, maar hij liet niet over zich lopen en stond voor zijn mening. Hij was een idealist, een man met ideeën, met humor en veel liefde in zich. Tot zijn laatste initiatieven behoorde een boek over de dansfotografie in Nederland en een daarbij behorende tentoonstelling, beide vorig seizoen met succes gerealiseerd. Wat Ger in zijn leven gedaan heeft is in vele opzichten onderschat of als te vanzelfsprekend beschouwd. In een van hun laatste gesprekken memoreerde zijn oudste zoon het vele dat zijn vader gedaan had. Ger antwoordde toen: `Ik weet het, jij weet het, maar wie anders weet het.' Gelukkig toch wel velen, vooral van de oudere dansgeneratie en zij zullen Ger altijd de bizondere plaats in de Nederlandse danswereld blijven toekennen die hem zo toekomt.