Hoop van de Britse pop in Nederland

Met slechts een paar honderd bezoekers leek het begin van de' London Calling'-tournee woensdagavond in Groningen geen succes. Acht Engelse popgroepen spelen deze week op achtereenvolgende avonden in Groningen, Tilburg, Rotterdam, Utrecht en Amsterdam, zij het dat niet overal dezelfde bands te zien zijn: zo spelen er in Utrecht slechts drie, en krijgt Amsterdam er eenmalige optredens van Catatonia en Snowpatrol bij.

`London Calling' bestaat in Amsterdam sinds juli `92, als festival dat de nieuwe hoop (en hypes) van de Britse pop presenteert, groepen waarover veel te lezen is in de Britse muziekpers en die vaak in Nederland nog onbekend zijn. De kwaliteit wisselt sterk, maar zo nu en dan zijn er op het festival leuke ontdekkingen te doen, zoals in het verleden Ash, Bis, Kenickie, Hurricane #1en Sophia.

Bij het lage bezoekersaantal in Groningen moet worden aangetekend dat `London Calling' er in Amsterdam ook een paar jaar over heeft gedaan voor het een succes werd. Het valt sowieso toe te juichen dat `London Calling' nu ook buiten Amsterdam te zien is.

Het meest succesvol was in Groningen het viertal Spearmint, dat het op de vorige aflevering van `London Calling' ook al goed deed. De groep kon wegens een kapot keyboard een aantal nummers niet spelen en moest improviseren. Het was nauwelijks te merken: het aanstekelijke enthousiasme waarmee de band zijn vrolijke stekelige gitaarpop speelde – `Isn't it great to be alive?' luidde een van de refreinen – was er niet minder om.

Niet onaardig waren Montrose Avenue, dat klassieke Engelse pop combineerde met jaren zestig-invloeden als The Byrds en Neil Young, en Rialto, een groep die een iets minder hoogdravende variant op de symfonische grandeurpop van bijvoorbeeld Suede of Pulp speelde. Bij het trio Stretch Princess, dat stevige gitaarpop bracht, was alleen de jubelende zang van de Ierse zangeres/bassiste Jo Lloyd opmerkelijk, en Black Star Liner viel vooral op door de afwijkende stijl – een mengeling van dance en rock met een Oosters tintje – en de aandacht trekkende, veel heen en weer over het podium rennende zanger Choque Hosein.

Alles wat mis kan zijn met Britse pop kwam samen in Ultrasound, dat bombastische maar inhoudsloze muziek combineerde met een zeurderig-lamlendige houding, waarbij vooral de larmoyante zang van de dikke Andy `Tiny' Woods voor flink wat wanklanken zorgde.

Concert: London Calling. Gehoord: 31/3 Oosterpoort, Groningen. Herhaling: 2/4 Nighttown, Rotterdam; 2/4 Ekko, Utrecht; 3/4 Paradiso, Amsterdam.