Demonstratie

In het centrum van Den Haag werd ik deze week opgeschrikt door een groepje van zes mannen, die met zeer gezwinde tred aan de overkant van de straat liepen. Vooral de voorsten waren gehuld in zorgvuldig gesneden, donkere pakken, en het leken dan ook prominente zakenlieden op weg naar hun volgende meeting.

Pas toen ik goed keek, zag ik dat de aanvoerder van de groep Van Aartsen was. Jozias! Minister! Van! Buitenlandse! Zaken! Hij liep met een soort paradepas, de zwartglanzend geschoeide voeten geselden het trottoir, de voeten veerden steeds hoog op en de knieën werden nauwelijks gebogen, terwijl de rug plankrecht stond en de kin een tikkeltje geheven werd. Af en toe legde hij zijn grijze kuif met een bijna wufte handbeweging terug.

Op het eerste gezicht zou je zeggen: generaal Patton, maar het was toch meer George C. Scott die Patton speelt, of nog nauwkeuriger: een lookalike van Scott die Patton speelt zoals hij dacht dat Scott hem zou spelen.

De mannen konden het tempo van Van Aartsen nauwelijks bijbenen. De achterste twee leken mij veiligheidsbeambten, de anderen topambtenaren.

Als het de bedoeling was dat ze niet zouden worden opgemerkt door de Servische geheime dienst, dan zou dat nu niet lang meer duren. Ik hoorde al een denkbeeldige telefoon naast het bed van Miloševic rinkelen: ,,Arse is on his way!''

De mannen stortten zich een straat in die naar het Plein leidde, terwijl de dikste veiligheidsman een parallelle straat koos om de portieken te controleren op verdachte elementen. Hij vertraagde zijn pas toen hij mij in mijn regenjas zag naderen (wie draagt er met dit prachtige weer nu een regenjas? Arkan?), maar na een snelle blik op mijn brave gelaatstrekken draaide hij zich om en liep naar het Plein.

Te laat! Van Aartsen was het Plein al met zijn manschappen overgestoken. De kleine colonne drong zonder enige hapering het gebouw van de Tweede Kamer binnen. Ging Van Aartsen daar misschien het einde van de oorlog aankondigen, zoals hij ook het begin wereldkundig had gemaakt? Ik haalde diep adem. Het was een verbijsterende demonstratie geweest van daadkracht en vastbeslotenheid. Hier Liep Een Leider.

's Avonds zie ik Frank de Grave op tv stumperen als hij moet uitleggen waarom hij zijn mond voorbij had gepraat over die neergestorte Stealth. Wist hij veel dat het vertrouwelijke informatie was geweest, en god ja, als defensieminister kijk je op zulke dagen niet op een vliegtuig meer of minder.

Geef Van Aartsen Defensie erbij, dacht ik, en we hebben die grondtroepen niet eens meer nodig.