BARTÓK

In de met tientallen opnames van hetzelfde overladen wereld van de cd zou vergelijken eigenlijk verboden moeten worden, om dezelfde reden waarom je het werk van een jonge talentvolle schrijver als Arnon Grünberg niet gaat vergelijken met Willem Frederik Hermans of Gerard Reve. Andere tijden leveren nu eenmaal andere verhalen op, en dat geldt zeker voor de per definitie herscheppende wereld van de klassieke muziek. Maar toch brengt Gil Shahams briljante vertolking van het Tweede vioolconcert van Bartók bij mij al na enkele maten de intens bezielde opname van ditzelfde werk door de onlangs overleden Yehudi Menuhin in gedachten. Hij vertaalde Bartok zóveel indringender en zóveel waarachtiger in klankkleur en beweging, dat de virtuoze Shaham er op zijn best bleekjes en oppervlakkig bij afsteekt.

Het eigenaardige van Shaham is dat hij ook nu weer bewijst een superieure instrumentalist te zijn, maar zijn spel doet mij altijd weer denken aan een schitterend verpakte lege doos. Zo was het bij zijn eerdere opnames van onder meer de vioolconcerten van Barber en Korngold, en zo is het ook nu weer bij zijn uiterst secuur door Pierre Boulez en het Chicago Symphony Orchestra begeleidde Bartók-opname. Of Shaham zich nu met blijmoedige onverdrotenheid werpt op het Tweede vioolconcert of Rhapsodieën nrs. 1 en 2, zijn krachtige geluid blijft iets schmierends en onderkoelds hebben, waardoor het wat mij betreft vrijwel onmogelijk wordt de sterkere kanten van zijn gespierde en trefzekere Bartók-interpraties te waarderen.

Bartók: Tweede vioolconcert; Rhapsodieën voor viool en orkest nrs. 1 en 2. Gil Shaham (viool) met Chicago Symphony Orchestra o.l.v. Pierre Boulez. DG 459 639-2.