Paasstukje

Of ik mee ging.

Vorig jaar, toen ik nog maar kort in Koudum woonde, heb ik nee gezegd. Niks voor mij, dat soort dingen. Dit jaar ben ik wel gegaan.

Je moest je inschrijven bij de bloemiste. Er waren twee voorbeelden: een boom en een ei. De vrouwen met wie ik had afgesproken zaten bij `de boom'. Het zou wel zo gezellig zijn als ik daar ook bij kwam. Helaas was er alleen nog plaats bij `het ei'. Nou ja, ook best leuk. Daarna zouden we elkaar in de kroeg nog wel spreken.

Het was druk. Zeker zeventig vrouwen, jong en oud, verdeeld in twee groepen. Keihard werd er gewerkt, ieder deed haar best het voorbeeld zo nauwkeurig mogelijk te volgen. Ik ook. Twee uren vlogen voorbij. Toen was het af. Mijn handen vol schrammen van fijn kippengaas en scherpe takjes. We bewonderden elkaars werk. Van mijn stukje werd vooral het `rommelige' heel `apart' gevonden.

De volgende dag keek de jongste zoon mij ongelovig aan. `Dat jij zoiets kan!' Mijn man vond het ook mooi. Het moest buiten hangen, naast de voordeur, volgens hem.

Daar zit ik dan, met 25 jaargangen OPZIJ in de kast, toe te kijken hoe mijn zelfgemaakte paasstukje door mijn man aan de muur wordt bevestigd.