Twee zakken frites, maar geen kroket voor Rik Smits

Basketballer Rik Smits verloor vannacht met de Pacers van de New York Knicks. Na afloop at hij twee zakken frites op Broadway en kocht een vuilniszak vol blikjes cassis.

,,Heb je dadelijk wat te doen'', vraagt basketbalspeler Rik Smits aan zijn biograaf Tim Overdiek. ,,Ik heb wel zin om patat te gaan eten.''

Smits heeft zojuist met zijn team de Indiana Pacers een spannende strijd verloren van de New York Knicks, die in Madison Square Garden met 94 tegen 93 wonnen. Smits zit in de kleedkamer uit te blazen. Hij heeft een goede wedstrijd achter de rug, maar had graag meer dan 15 punten gemaakt. Zoals Patrick Ewing deed. De sterspeler van de Knicks was goed voor 35 punten.

Het scheelde overigens weinig of de Pacers hadden gewonnen. Ewing miste in de laatste minuut een schot onder de basket en alleen door het gestuntel van de Pacers enkele seconden later aan de andere kant van het veld bleef de stand 94-93. De uitverkochte Garden barst na het eindsignaal in een oorverdovend gebrul uit. De Knicks, die dit seizoen al 14 van de 31 duels verloren, konden wel een paar winstpunten gebruiken.

,,Het is al vaker gebeurd dit seizoen dat we op het nippertje verloren'', zegt Smits. ,,De vorige wedstrijd ook al.'' De NBA-teams hebben een moordend speelschema af te werken vanwege het door een spelersstaking verkorte seizoen. De Pacers speelden afgelopen zondag in Boston, maandag in Indianapolis, gisteren in New York en moeten morgen in Toronto opdraven. Dan gaat het naar Charlotte en zondag treden ze weer aan tegen de Knicks, maar dan in Indianapolis.

,,Het hogere speeltempo eist veel van alle teams'', zegt Smits, die vorig jaar een tweejarig contract bij de Pacers tekende ter waarde van 20 miljoen dollar. ,,Je ziet dat er slechter geschoten wordt omdat er een vermoeidheid insluipt.'' Zelf zit Smits met zijn voeten – schoenmaat 53 – in een emmer ijswater. Snel kleedt hij zich daarna aan. ,,Ik moet mijn tas terugbrengen naar het hotel en daarna wil ik patat gaan eten bij een Belgische friettent op Broadway'', zegt Smits tegen Overdiek, die twee jaar geleden een biografie van Smits schreef onder de titel Dunking Dutchman.

Als de spelersbus bij het Plaza hotel aankomt staan de handtekeningenjagers al klaar. Twee meisjes die Reggie Miller langs zien schieten slaken een gilletje. ,,Dat is een basketbalspeler'', zegt de een. ,,Hoe heet hij ook alweer?'' Smits brengt snel zijn tas weg en komt dan terug. Met zijn 2,24 meter past hij nauwelijks in de taxi. Ongelovig kijkt de chauffeur toe als Smits zich lenig naar binnen vouwt.

De friettent heet B.Frites en is op Broadway tussen de 51ste en 52ste straat, aan de noordkant van Times Square. Snel stapt Smits de taxi uit en loopt naar de deur, die net gesloten is. Twee medewerkers kijken naar de reus die voor hun snackbar staat. De deur gaat open en een man, die later Steve blijkt te heten, zegt: ,,We hebben alleen nog frisdrank.'' Dan lijkt hij Smits te herkennen en mogen we binnenkomen. Smits bestelt een `grand pommes frites' met mayonaise. Hij praat met Steve over de verschillende zaken die B.Frites al in de stad heeft. ,,Dit is nog eens een reden om in New York terug te komen'', zegt Smits.

Op de toonbank staan blikjes Spa citron en cassis. ,,Hoeveel cassis heb je'', vraagt Smits. ,,Ik ben gek op cassis en ik kan het in Amerika nergens vinden.'' Hij koopt meteen de hele voorraad van de man. Daarna bestelt hij een tweede zak `grand' en vraagt of de man ook kroketten heeft. Nee, die zijn er niet. ,,Ik weet een adres in Brooklyn waar een Nederlander zit die ze maakt'', zegt Smits. Steve reageert verrast en is er wel in geïnteresseerd. Prompt haalt Smits een piepklein adresboekje tevoorschijn en dicteert Steve een naam en een telefoonnummer.

Vier New-Yorkse politie-agenten lopen buiten voorbij en stoten elkaar aan en wijzen op Smits, die rustig zijn puntzak leegeet. Dan vraagt Smits of Steve een vuilniszak heeft. Hij laadt zijn blikjes cassis in en neemt afscheid. Een paar uur later wacht het vliegtuig naar Toronto al weer.