Creed bewijst dat grunge nog leeft

Scott Stapp ontvluchtte op zijn zeventiende het ouderlijk huis. Vader en moeder Stapp, leden van de Pinkstergemeenschap, verboden elke vorm van amusement. Rock-cd's waren een doorn in het oog en slechts CNN en de plaatselijke tv-evangelist verschenen op het scherm. Menig getormenteerde muzikant zou dromen van zo'n voedingsbodem. Ook Scott Stapp heeft ervan geprofiteerd. Zijn enige Nederlandse optreden met de band Creed gisteravond in een afgeladen Melkweg was allerminst gespeend van bezwerende gebaren en zalvende blikken.

Creed uit Tallahassee, Florida, is de belichaming van de Amerikaanse droom. Het debuutalbum My Own Prison verkocht in de Verenigde Staten drie miljoen exemplaren. De muziek ligt in het verlengde van Pearl Jam en Alice In Chains, bands uit Seattle die begin jaren negentig een korte glorietijd beleefden. De regelrechte grunge-invloeden waren in Nederland de oorzaak van een aantal verontwaardigde albumkritieken. Sommige critici volharden in het standpunt dat ,,grunge dood is'', en schaamteloos teruggrijpen naar een periode die passé is, is een zware zonde. De verkoop van de plaat en uitverkochte zalen vol enthousiast publiek logenstraffen deze theorie, en het moet gezegd: live stelt Creed niet teleur. De stem van Stapp heeft een diepdonker timbre, is krachtig en haarzuiver en zijn melodieuze zanglijnen vervloeien aangenaam met de hoekige en stuwende rock die de drie andere muzikanten ten gehore brengen. Op `Bound & Tied' na werden alle songs van het album gespeeld, aangevuld met zes nieuwe nummers, waarvan vooral het langzaam opgebouwde, dynamische `Say I' imponeerde. Andere hoogtepunten waren de opener `Ode', `Torn', waarbij het publiek werd gemaand mee te klappen, `My Own Prison' en de derde toegift `What's This Life For'.

Stapp slaagde er met zijn energieke optreden grotendeels in de aandacht van het publiek af te leiden van de geroutineerd spelende en stoïcijns kijkende bandleden af te leiden. Pas tegen het einde van het concert zorgde de consequent volgehouden stijl en uitvoering van de nummers voor lichte verveling. Dat Stapps favoriete album `The Joshua Tree' van U2 is, was te merken aan zijn gedragen manier van zingen en de vette galm op zijn microfoon. Ook vertoonde zijn voordracht gelijkenis met die van Jim Morrison, al zijn de talrijke sprituele verwijzingen in zijn teksten eerder religieus getint dan psychedelisch. Gelukkig bleef de obligate Doors-cover `Riders On The Storm', die bij Creeds Amerikaanse optredens vaste prik schijnt te zijn, achterwege.

Concert: Creed. Gehoord: 30 maart, Melkweg Oude Zaal, Amsterdam. herhaling: 5 juli, Paradiso, Amsterdam geeft de band een tweede concert in Paradiso)