Scharping is een `Soldatenvater'

De Duitse, Franse en Britse regeringen spannen zich in het belang van de NAVO-missie aan het volk uit te leggen.

Na een week van oorlogvoeren in Kosovo is Rudolf Scharping een echte Soldatenvater geworden. Toegewijd en bedachtzaam informeert hij de Duitsers dagelijks vanuit de war room op het ministerie van Defensie in Bonn over de ernst van de situatie, over de volkerenmoord, over de onmogelijkheid om ,,de andere kant op te kijken''. In de Helmuth von Moltke-zaal op de Hardthöhe vertelt hij dat de Servische politie de Serviërs in Priština heeft opgeroepen op hun huisdeuren een grote S te schilderen. ,,Zulke en nog grotere verschrikkingen werpen de vraag op: grijpen we daar in, waar de spiraal van geweld, moord en verdrijving haar oorsprong heeft? Of kijken we machteloos toe en wachten af tot we de gevolgen bij onze huisdeur merken?''

Scharping is de eerste minister van Defensie van het democratische Duitsland, die zijn soldaten naar een oorlog stuurt. Na de Tweede Wereldoorlog heeft de Bondsrepubliek zich 54 jaar lang buiten gewapende conflicten gehouden. Alle vorige Duitse soldaten, van de gardegrenadiers van Frederik de Grote tot Hitlers Wehrmacht, vochten voor feodale vorsten of dictators. Bij uitstek de rood-groene regering van bondskanselier Gerhard Schröder moet en wil de Duitse loyaliteit aan het NAVO-bondgenootschap nu waarmaken.

Scharping is zich er terdege van bewust welke verantwoordelijkheid op zijn schouders rust. Nu de Groenen in Bonn regeren, lijkt het pacifisme zich in West-Duitsland te hebben afgemeld, maar in het oosten wordt bijna dagelijks tegen het ingrijpen van de NAVO gedemonstreerd. ,,Voor Führer, Volk und Vaterland!, mijn hemel, ik dacht dat we dat achter ons hadden'', zei een oudere vrouw op de Alexanderplatz, waar afgelopen weekeinde 15.000 Berlijners tegen het ingrijpen van de NAVO protesteerden. Scharping weet dat meer van zijn landgenoten in hun hart zo denken. Hij beseft dat ook onder de voorstanders van NAVO-ingrijpen, die nu nog veruit in de meerderheid zijn, de stemming snel kan omslaan als er lijkenzakken op het vliegveld van Keulen aankomen. Om maar te zwijgen van een debat in de Bondsdag over het inzetten van grondtroepen.

Scharping wil de grote gevaren, die aan de missie verbonden zijn, dan ook niet verbloemen. Toen hem werd gevraagd wat hij deed in de eerste oorlogsnacht waarin vier Duitse piloten in hun Tornados over Joegoslavië vlogen, zei hij: ,,Ik heb in mijn kantoor gewacht op hun terugkeer en was erg opgelucht, toen de vliegtuigen weer veilig op hun basis in Piacenza waren aangekomen.'' Scharping staat dag en nacht klaar om pers en publiek, met bezorgde, rood omrande ogen van moeheid, te informeren. Zondagavond trad hij voor de televisie op in de populaire talkshow van Sabine Christiansen om met parlementariërs en verontruste moeders van soldaten te debatteren.

Die nuchtere en open houding heeft de 51-jarige Scharping, de eeuwige verliezer die in 1995 door Oskar Lafontaine werd afgeschoten als SDP-voorzitter, plotseling in het licht van de schijnwerpers gezet. ,,Het was Rudolf Scharping voorbehouden, dit uur een stempel van geloofwaardigheid op te drukken, dat bij zulke fora zeldzaam is'', oordeelde de televisie-recensent van de kritische Süddeutsche Zeitung. En Die Woche schreef: ,,Hij is precies de juiste man, op het juiste tijdstip, op de juiste plaats.''