Luxe hoeft voor ons niet

De alleenverdienende kostwinner is over vijftien jaar zo goed als verdwenen, blijkt uit CBS-cijfers. De laatste jaren is het aantal eenverdieners sterk gedaald. In 1979 waren er tweeverdieners bij eenderde van alle paren. Eind jaren tachtig gold dat voor de helft. Nu verdienen in driekwart van de gevallen beide partners. Een eenverdiener, de vrouw van een eenverdiener en een ex-eenverdiener. Tekst: Guido de Vries

,,Mijn vrouw Margit en ik wonen vanaf 1990 samen. Eerst in een gekocht appartementje in Rotterdam. Vervolgens sinds 1995 in een bestaand koophuis. We hadden daarvoor wat geld gespaard, ook dankzij het inkomen dat Margit tot de geboorte van ons eerste kind in 1994 als administratief medewerkster had verdiend. Vanaf de komst van dat kind – vorig jaar volgde een tweede jongetje – is Margit thuis, want ze wilde de kinderen graag zelf opvoeden. Ik was het daar helemaal mee eens. Daar hebben we geen woorden over gehad.

,,Ik heb geen wereldsalaris, maar ik ben wel particulier verzekerd. Ik zit boven de ziekenfondsgrens. Als ik nu zie dat overheid en bedrijfsleven financieel bijdragen aan de crèches voor kinderen van tweeverdieners, dan krijg ik toch een onaangenaam gevoel. Een gevoel van achterstelling. Goed beschouwd betaal ik als eenverdiener die geen beroep doet op kinderopvang mee aan de grotere welvaart van anderen.

,,Nee, Margit en ik zijn niet jaloers op mensen met een hoger inkomen. We wonen in een prettige wijk van Barendrecht. De wijk is in 1968 gebouwd, ligt vlak bij het centrum en jong en oud wonen er. Er is weinig doorstroming. Een nieuwe auto, luxe dingen, hoeven voor ons niet. Als je kinderen hebt, zijn andere dingen belangrijk. Ik ben van de buitendienst (met veel overwerk) overgestapt naar een rustiger kantoorbaan. Om meer thuis te zijn. Ik heb bewust gas teruggenomen, zonder dat mijn basissalaris er overigens op achteruitging.

,,Toen Margit en ik nog met ons tweeën waren en allebei werkten, gaven we veel geld uit aan dingen die niet echt nodig waren. Nu beperken we ons. Desondanks gaan we één keer per jaar op vakantie. Komende zomer blijven we wegens de kleinste in Nederland. Margit is nu 36 en blijft nog zeker een aantal jaren thuis. Ik denk dat ze weer een baantje neemt als de kinderen wat groter zijn. Andere ouders kiezen ervoor beiden te blijven werken als de kinderen klein zijn. Iedereen mag die beslissing voor zichzelf nemen. Wij kozen ervoor dat Margit altijd klaar kan staan voor onze jongens.''