Genoten van m'n kinderen

De alleenverdienende kostwinner is over vijftien jaar zo goed als verdwenen, blijkt uit CBS-cijfers. De laatste jaren is het aantal eenverdieners sterk gedaald. In 1979 waren er tweeverdieners bij eenderde van alle paren. Eind jaren tachtig gold dat voor de helft. Nu verdienen in driekwart van de gevallen beide partners. Een eenverdiener, de vrouw van een eenverdiener en een ex-eenverdiener. Tekst: Guido de Vries

,,Toen ik op 20-jarige leeftijd trouwde, besloten mijn man Jan en ik dat ik in het huishouden zou gaan werken, tenminste als we kinderen zouden krijgen. Een jaar na ons huwelijk kreeg ik een zoon, twee jaar daarna een meisje. Ik wilde per se voor de kleintjes thuis blijven, ook omdat ik zelf als kind mijn moeder zo had gemist. Bij ons thuis was er vroeger om de zes weken een andere hulp, tot er ten slotte eentje vijf jaar bleef. Ik wist nooit waar ik heen moest als ik iets had: naar oma, de hulp, de oppas? Ik weet wat je mist als je geen vaste roots hebt.

,,Van andere mensen, in het bijzonder van tweeverdieners, heb ik vaak iets te horen gekregen in de trant van: `jullie hebben zo veel gemist omdat je van één salaris moest leven.' Ze doelden dan op dingen als vakantie – we gingen voor het eerst toen we twaalfeneenhalf jaar waren getrouwd – een koophuis, een dure auto. Ik beleefde dat heel anders. Ik heb volop genoten van mijn twee kinderen, zij van mij. Ik heb een aversie tegen materialistische dingen. Mijn vader stopte me vroeger allerlei speelgoed toe, maar liefde en aandacht kon hij niet genoeg geven.

,,Jan – hij is technisch medewerker bij het busbedrijf BBA – en ik zijn niet jaloers op gezinnen met een dubbel inkomen. Van ons mogen ze met hun tweeën werken en van het geld genieten. Ik hoor mensen weleens zeggen dat ze hun werk niet kunnen missen. Dan vraag ik hun: als je het voor niets moest doen, ging je dan ook naar je baas? Laten ze eerlijk zijn: ze hebben een baan voor het geld. Diep in mijn hart ben ik het er niet mee eens dat ouders met kleine kinderen allebei werken, maar ik zeg het nooit. Iedereen moet het voor zichzelf weten.

,,Mijn dochter van 23 – ze heeft een zoontje van één jaar – is net als ik huisvrouw. Zij en haar man redden zich best. Zo hebben ze een eigen huis. Niemand verplicht je toch tweeverdiener te zijn? Het is erg, ja zelfs kwalijk, dat het kabinet het promoot. Het gaat zo vaak ten koste van de kinderen, die vastigheid en zekerheid tekortkomen. Het stoort me dat het bedrijfsleven aan crècheplaatsen meebetaalt. Waarom krijgt een moeder die bewust de hele opvoeding van haar kind op zich neemt, eigenlijk geen vergoeding?''