Zo mooi mogelijk

Vijf jonge meiden, tussen de 15 en 17 jaar, kregen van de redactie van M de opdracht zich zo mooi mogelijk uit te dossen. Ze mochten ieder een bedrag van vijfhonderd gulden besteden aan kleding schoeisel, accessoires en andere draagbare waren inbegrepen. Maar ze konden ook naar hartelust lenen, huren of gewoon de eigen garderobe aanspreken. Het resultaat van hun keuze zou op een sessie bij hen thuis, indien nodig begeleid door een visagist, worden gefotografeerd.

Ilona Weerman, Manon Giljam en Jorieke Abbing, drie vriendinnen uit Emmen, Nienke Lensink uit Apeldoorn en Kim Ouwehand uit Katwijk aanvaardden de opdracht gretig. Ze hebben een passie voor kleding gemeen. Geen van de vijf gaat 's morgens de deur uit zonder goed te hebben nagedacht hoe zij zich die dag wenst te vertonen. Als ongeschreven wet geldt voor allemaal, dat ze er geen twee dagen achtereen eender uitzien. Kleding is hun lust en hun leven. Ze winkelen allemaal graag en vaak, krijgen van hun ouders kleedgeld - tussen de honderd en honderdvijftig gulden per maand - en de meesten werken na schooltijd of in de weekeinden om hun budget te verhogen. De oudste, Kim, volgt al een opleiding op een hogeschool voor mode en vormgeving. De jongste, Nienke, wil naar een kunstacademie en ook de andere drie stellen zich voor na de middelbare school iets te gaan doen waarin hun hartstocht tot zijn recht komt. Jorieke heeft wel eens modellenwerk gedaan en net als de anderen volgt ze de mode en trends aan de hand van televisie en tijdschriften, zoals Dutch. Ze houden hun ogen open, keuren en beoordelen wat ze om zich heen zien en werken aan hun persoonlijke stijl.

De vijf troffen elkaar eind vorig jaar in Den Haag op de roltrappen van de Tweede Kamer samen met diverse andere middelbare scholieren tijdens een manifestatie georganiseerd door Stichting De Kunstbende, die jaarlijks culturele wedstrijden voor jongeren uitschrijft. Daar paradeerden zij op en neer in kostuums van eigen makelij, waarmee zij moesten uitdrukken hoe de wereld er uit zou zien als er geen grondwet bestond.

Nienke Lensink won, samen met een vriendin, de eerste prijs met kostuums samengesteld uit verpakkingsmaterialen. Kim Ouwehand, verkleed als een door haar zelf gemaakte variatie op het Vrijheidsbeeld, prijkte later op een nieuwjaarskaart van Binnenlandse Zaken. Het drietal uit Emmen oogstte veel bijval met een bizar futuristisch tableau vivant.

Voor M dosten de vijf zich uit, zoals zij zichzelf mooi en, zo zou blijken, op hun gemak wanen. Opmerkelijk was dat ze bijna allemaal onderaan hun opdracht begonnen: bij de schoenen. Eensgezind, maar zonder onderling overleg, gingen ze overigens ook economisch te werk: mooi betekent voor hen draagbaar en, als het even kan, geschikt voor nieuwe combinaties naderhand. Er werd door de meesten dus ook ondergoed aangeschaft - zoals op één van de foto's zichtbaar is.

Pragmatisme met allure. Alle vijf trekken ze aan wat hen zelf bevalt, niet wat anderen mooi vinden. De fotografe koos bij elke sessie de momenten die hiermee overeenkwamen.

Let op de details. Is dat een tatoeage aan de hals van Nienke? Waar verwijst het kettinkje van Jorieke naar? Is er bij Kims outfit iets misgegaan?

Nienke Lensink

Op blote voeten

Ze had lang, donkerblond haar toen ze de opdracht kreeg. Dat mocht er beslist niet af, zei ze. Maar Nienke Lensink, 15, derde klas gymnasium, nam een radicaal besluit. Het kostte de kapper veel moeite om de vereiste, roodpaarse uitkomst te bereiken; zijn cliënte is erg precies en ze heeft een uitgesproken mening. 'Hoewel ik mezelf niet met een hanekam zie lopen als ik oud ben!'

Het liefst winkelt ze in het alternatieve circuit. 'Merken interesseren me niet, maar nu ik zoveel geld te besteden had, leek het me aardig iets duurs aan te schaffen. Vandaar de onderbroek van Calvin Klein: wauw, kijk mij eens, ik heb een dure onderbroek!'

Vanaf de brugklas zijn haar kleren 'stelselmatig wijder geworden. Eindelijk kon ik mezelf zijn. Van iets straks word ik panisch. Als ik er in kan wonen is het goed'. Dus ging ze op zoek naar de wijdste broek in Apeldoorn. Donkerbruin, een kleur die moeilijk te vinden is.

De capuchon aan het truitje - in de kleur van het haar - geeft 'een extra cachet', net als de hondenketting. Naast de riem uit eigen garderobe koos ze drie nep-tatoeages: op de linkerarm een van henna, een plakplaatje op de rechter en een 'string-tattoo' om de hals. En het schoeisel? 'Lekker op blote voeten.'

Kim Ouwehand

Scheef of half af

'Ik geloof er niet in dat je bij een eerste ontmoeting indruk moet maken door je uiterlijk. Pas in tweede instantie, als iemand de moeite neemt aandacht aan je te besteden, moet je opvallen.' Kim Ouwehand, 17, na de Havo-opleiding in Katwijk nu in haar eerste jaar hogeschool voor mode en vormgeving Montaigne in Amsterdam, houdt niet van provocerende kleding voor zichzelf, wel van exclusiviteit. Het ontwerp dat ze voor de opdracht tekende en uitvoerde, gaat uit van 'standaardkleding die bij iedereen in de kast hangt. Heel normaal, maar bij nadere beschouwing blijken er dingen niet te kloppen'. Ze nam een rechttoe rechtaan grondpatroon voor een blouse, maar sneed de onderzoom gérend af. 'Het is leuk als iets scheef zit, of half af is.' De schuine rand zette ze voort in het imitatie-schapenwollen schootje. De manchetten hebben loze knopen. 'Een bontje op de kraag heb ik weggelaten, het werd te veel. Een bontbies langs de broekspijpen lukte niet, want het is nogal een gedoe twee elastische stoffen op elkaar te zetten.' Vandaar dat de kleur van de bies nu rijmt met de blouse. Voor de fotosessie neemt Kim, die geen make-up wilde, poses aan van haar eigen modetekeningen. Lachend constateert ze: 'Op papier lijken ze natuurlijker dan in het echt.'

Ilona Weerman

Geen plateauzolen

Van de halfhoge, zwarte laarsjes weet ze nu al dat niemand op school ze mooi vindt. Zij wel. Daar gaat het om. Kleren zijn belangrijk. Ergens bij horen niet. 'Iedereen loopt op plateauzolen, dus die hoef ik niet', zegt Ilona Weerman, 16, derde klas Mavo.

'Ik ben niet zoals anderen, die allemaal dezelfde kleren dragen. Er zijn mensen die menen dat je er niet mee door kunt, als je niet een bepaald merk schoenen aan hebt. Dat geldt niet voor mijn vrienden.'

Haar vriendinnen Manon en Jorieke kozen voor een rok. Dus had Ilona liever een broek uitgezocht. Maar ze slaagde niet in Amsterdam, waar ze voor de opdracht gedrieën naar toe waren getogen. Terug in Emmen viel Ilona's oog op de lange, zwarte, satijnen rok. De broek verviel definitief: het zilvergrijze geplisseerde hemdje met het auberginekleurige, tulen lijfje eroverheen paste beslist op de rok. Ze kocht er een eenvoudig zilverkleurig kettinkje 'met friebeltjes' bij.

Terwijl de visagist op haar verzoek een lichte make-up aanbrengt en het lange blonde haar, dat ze door de week nooit los draagt, met mousse modelleert, stipuleert Ilona dat het ensemble praktisch is: 'De rok en het shirtje zijn goed los van elkaar te dragen in diverse combinaties. Of ik zo naar school zou gaan? Jawel, misschien.'

Manon Giljam

Altijd broeken

'Kleur! Dat is mijn stijl', zegt Manon Giljam, 16, vierde klas Mavo. Vandaar de felroze vliestrui, met de zwarte ritsen. Ze had even geaarzeld over een Chinese jurk, vooral omdat die haar naam droeg. Maar de opdracht vroeg om iets speciaals. Daarom ging ze uit van de grote, zware sportschoenen, een genre dat ze zelden draagt. Een rok trouwens al helemaal niet: 'Ik draag altijd broeken, ik vind dat ik te dunne benen heb.' Met trui en rokje kwam ze terug uit Amsterdam. De outfit was nog niet compleet. In Groningen ging ze op zoek naar een geschikte panty. Toen ze stuitte op het feeënstafje en de bijpassende diadeem, wist ze dat ze er was: 'Ze zorgen voor een geestig effect, het moest niet te serieus worden.' Ze zal alles, 'behalve de panty', bij stukjes en beetjes ook naar school aan doen.

Vroeger droeg Manon voornamelijk spijkerbroeken met een grote gesp. Het duurde even voordat ze op de middelbare school haar eigen stijl aandurfde. Het moest groeien.

'Ik wil mezelf niet meer herkennen', luidt de opdracht aan de visagist, en haar lange blonde haar, dat ze meestal in een knot draagt, wil ze graag 'in een warboel'. Als ze het resultaat in het spiegeltje keurt, klinkt een zelfverzekerd: 'Ja!'

3. Jorieke Abbing

Een stoere rok

'Een beetje Star Trek', kwalificeert ze haar outfit. Zodoende is het sluitstuk een minuscuul sterretje aan haar halsketting. Omdat ze meestal broeken draagt, moest het deze keer een jurk worden. 'Een rok hoeft niet netjes te zijn', vindt Jorieke Abbing, 15, derde klas Mavo, 'die kan juist stoer zijn.'

Na de keuze van de skate-schoenen - 'Ik wilde eerst hakschoentjes nemen, maar dat was niet Jorieke Abbing' - volgde de rok. 'Er waren er maar twee van, dat is belangrijk. Ik hoef niet op te vallen, als ik er maar anders uitzie dan de rest. Ik kick er op als mensen er anders uitzien.'

Eén truitje was te saai, maar twee over elkaar gaf het juiste effect. In stijl met de glimmertjes in haar outfit, die ze heeft doorgevoerd tot aan de lurex sokjes, vraagt ze een make-up tussen naturel en glossy in, het lange, donkere haar nonchalant opgestoken. 'Ik denk dat ik morgen zo naar school ga.'

Jorieke volgt drie keer per week lessen op de theaterschool en ze wil, net als Manon, na de Mavo naar de Havo. Ze zijn al bevriend vanaf de lagere school. 'Op een dag zagen we Ilona op een bankje zitten. Ze leek leuk en ze had een beschilderde fiets.'

Productie Yolanda Pattiasina

Make-up House of Orange (Sil voor Jorieke Abbing, Manon Giljam en Ilona Weerman en Saskia van der Molen voor Nienke Lensink)