Vrouwelijke coach?

De hockeyers van HGC en Amsterdam krijgen mogelijk een vrouw als trainer. Kan een vrouw slagen als coach van een mannenteam?

Valesca van Rees, trainde verschillende voetbalploegen: ,,Ik ben tien jaar trainer geweest van mannelijke jeugd- en seniorenteams. Vorig jaar had ik de vierdeklasser Anti Barbari uit Rotterdam onder mijn hoede. Ik ben gestopt omdat de club mij niet meer kon betalen. Ik kan moeilijk aan een nieuwe club komen, een vereniging moet veel moed tonen om een vrouw te contracteren. Ik heb vaak te maken gehad met vooroordelen van bestuursleden. Je moet je als vrouw driedubbel bewijzen. Zelfs vrouwen lachten me wel eens uit en dachten dat ik nooit zo goed zou zijn als een mannelijke trainer. Mijn advies aan vrouwen die mannen willen trainen? Ga je eigen weg, maar kijk eerst drie keer achterom. Veel mensen misgunnen je die baan.''

Robin Korving, atleet, wordt sinds zijn vijftiende jaar getraind door Ineke Bonsen: ,,Voor zover ik weet heeft Ineke nooit problemen gehad met de mannen die ze trainde. Hordenloper Sven Ootjens moest wel aan haar wennen, maar dat is uiteindelijk ook gelukt. Mannelijke sporters zijn vaak wat conservatief ingesteld. Ineke heeft wel eens verteld dat ze zich in het verleden meer moest bewijzen dan haar mannelijke collega's. Ze heeft dat op de juiste wijze gedaan: door de groep die ze begeleidde naar een hoger niveau te brengen.''

Ingrid Haringa, schaatscoach: ,,Mijn entree in de mannenwereld was vrij makkelijk. De ploeg Spaarselect en Gianni Romme zelf vroegen om mijn komst. Daar komt nog bij dat ik een goede basis heb om mannen te trainen. Ik heb als schaatster en wielrenster altijd met mannen getraind, bovendien heb ik bij de politie gewerkt. Persoonlijk train ik ook het liefste mannen, die zijn niet zo emotioneel als vrouwen. Mannen vloeken even en trainen dan keihard door. Bij vrouwen blijven problemen wat langer hangen. Als vrouwelijke coach moet je vooral jezelf blijven. Pas dan dwing je respect af.''

B. van Otterdijk, voormalig lid van de stichting tophockey van EHV: ,,Een aantal jaren geleden zocht de stichting naar een goede trainer voor de mannen van EHV, toen een overgangsklasser. Het geslacht van de nieuwe coach speelde geen rol, we keken puur en alleen naar de kwaliteit. Uiteindelijk besloten we Sonja Thomann aan te stellen. Haar technische kennis bleek zeer goed te zijn. Ook de spelers zagen het wel zitten. Destijds was het toch opzienbarend, een vrouw als coach. Na drie weken voorbereiding vertrok ze echter naar HGC, daar waren we niet blij mee. Maar het contact met haar is nu weer uitstekend. Het maakt niet uit of een coach een man of een vrouw is, als hij of zij maar kwaliteiten heeft. Waarom er zo weinig vrouwelijke coaches zijn? Ach, de sportwereld is misschien wat conservatief van aard.''

Nellie Martens, handbalcoach: ,,Ik train al 20 jaar mannenploegen. Nu train ik Mereveldia, dat uitkomt in de derde divisie. Toen ik begon was ik echt een bezienswaardigheid, maar daarna voelde ik me volledig geaccepteerd. Ik had natuurlijk wel een streepje voor omdat ik tien jaar lang international was. Dan heb je toch een goede naam opgebouwd. Ik train het liefste mannen. Die zijn opener en zeuren niet zoveel als vrouwen. Vrouwen die mannen willen trainen moeten goed beslagen ten ijs komen en consequent zijn. Daarmee bedoel ik: wijk niet af van je visie, doe wat je zelf het beste vindt. De ploegen die ik begeleidde hebben me altijd zonder slag of stoot geaccepteerd.''

Jacques Brinkman, hockeyer: ,,Ik heb zelf nooit een vrouwelijke coach gehad, maar het zou nooit mijn eerste keus zijn. Het levert alleen al praktische problemen op: hoe stapt een vrouwelijke trainer bijvoorbeeld de kleedkamer in? Maar ach, man of vrouw: kwaliteit is nog altijd het belangrijkste. Ik ben benieuwd hoe de vrouwelijke coaches het gaan doen in de hoofdklasse bij de mannenhockeyers. Het is interessant om te zien dat vrouwelijke coaches de trainerscarrousel verrijken, want elk jaar hoor je dezelfde namen. Zelf zal ik in ieder geval niet onder een vrouwelijke coach trainen.''