Staren naar de jonge profeet

De profeet Jeremia is een blonde studente in een doorschijnende onderjurk. Met een wit konijntje op de arm spreekt ze het volk toe: ,,Ik zit vlak voor het examen, weet je wel. Best kut.'' Jeremia heeft zich het lot van de dieren aangetrokken. ,,Zelfs de mussen sterven uit!'' Op het internet, zo oreert zij, is een Amerikaanse profeet een hongerstaking begonnen uit protest tegen de dierenmishandeling. Jeremia is onder de indruk en wil graag ook een daad stellen.

Jesaja, Jeremia van Growing up in public is een jongerenvoorstelling over profeten en hun ondankbare taak. Regisseur Jeroen Kriek heeft negen jonge studenten om zich heen verzameld die een aantal losse scènes spelen met teksten die zij deels zelf aandroegen. Er komen passages uit de bijbelboeken Jesaja en Jeremia langs, maar ook dansjes, een vermakelijke samenspraak rond een microfoon over de taak van profeten, en minder geslaagde therapeutische improvisatieoefeningen.

Het openingsbeeld is mooi: negen jongeren poseren uitdagend op een lange tafel in bonte, erotische showkostuums. Vooral de zingende kapitein en het meisje in het korset met twee puntige feesthoedjes op de borsten zijn erg mooi. Het beginlied `The meaning of life' is ook nog wel leuk, maar doordat daarna ook nog een showballet en een saaie meditatiesessie volgen, komt de voorstelling veel te traag op gang. Bovendien duurt het zo te lang voordat duidelijk is waarover het gaat. Zo wisselvallig en onsamenhangend als het begin, is ook de rest van de voorstelling.

De bedoeling van Jesaja, Jeremia komt het beste tot uiting in een scène waarin de spelers zich om een microfoon verdringen om hun persoonlijke dromen, problemen en filosofietjes te bespreken. De verwende jongeren met hun volle, blote buikjes laten herkenbaar en ontluisterend zien dat niets wezenlijks ons bezighoudt. De een wil een yoghurtcafe beginnen, de ander heeft een probleem met rood staan (,,het is gewoon heel fijn om te pinnen''), de derde mijmert over de zin van ontwikkelingshulp.

Dan wordt de groep opzijgeduwd door Jeremia, die inmiddels haar konijn heeft verruild voor een pistool. Zij hekelt luidkeels het leed van de wereld en de verblindheid der mensen. Dat is de rol van de onheilsprofeet. ,,Hij is iemand die de mensen met de neus op de feiten drukt.'' Al doet Jeremia dat voornamelijk door moegehuild op een stoel te zitten terwijl het volk ronddanst in sexy ondergoed. Eventjes onderbreekt het volk de dans om verwonderd naar de tobbende profeet te staren.

Dit is een mooie, rake scène; het verwende volk met de banale probleempjes, en de roepende in de woestijn die niet begrepen wordt. Helaas volgt hierna weer een rommelige saaie rondren-scène met een jongen die heel hard schreeuwt. Zo blijft Jesaja, Jeremia tot het eind toe wisselvallig. Maar dat meisje met haar pistool en konijntje blijft wel hangen.

Voorstelling: Jesaja, Jeremia door Growing up in public. Teksten: Jeroen Kriek, Don Duyns, Paul Feld e.a.. Regie: Jeroen Kriek. Spel: Onyema Onwuka, Andrea ter Avest, Niels Horeman e.a. Gezien: 18/3 De Krakeling Amsterdam. Tournee t/m 7/5.

Inl. (030) 276 12 20.