Brood relativeert eigen bigbandswing

Hoe serieus moeten we Herman Brood nemen, nu hij zegt zijn oude liefde voor bigband-swing weer te hebben opgevat? Opportunisme kan de 52-jarige rocker niet ontzegd worden, nu Amerikanen als Brian Setzer en de Cherry Poppin' Daddies een nieuw publiek hebben aangeboord met hun frisse kijk op de swing en rhythm & blues uit de jaren veertig. Brood voegt daar het zijne aan toe op de cd Back on the corner, met bigbandversies van evergreens als Duke Ellingtons It don't mean a thing if it ain't got that swing naast zijn eigen Saturday night. Maar Brood zou Brood niet zijn als hij geen eigen draai aan het swing-fenomeen gaf. Om te beginnen verscheen zijn zeventienkoppig orkest gisteren op het podium met ontblote bovenlijven onder de stemmig zwarte kostuums. Zo onberispelijk als ze hun arrangementen van papier speelden, zo koddig zaten ze erbij achter de zanger die kennelijk als enige een overhemd en das mocht dragen. Daarbij zwaaide hij met een glimmende saxofoon die niet werkelijk bedoeld was om te bespelen, maar die het ook al zo goed had gedaan als gezagwekkend attribuut op zijn cd-verpakking.

Nu hij zijn wilde jaren als de ruigste rocker van Nederland al zo'n vijftien jaar achter zich heeft gelaten, lijkt het of alles bij Herman Brood in een komisch daglicht moet komen te staan. ,,Dit is het eerste optreden zonder mijn voortand, dus als u een fluittoon hoort...,'' opende hij een avond die de overigens bloedserieus gespeelde bigbandswing onwillekeurig in een relativerend daglicht stelde. Hoe kan het anders met een vocalist die er een carrière van gemaakt heeft om in neuzelig steenkolenengels te lispelen, wat hem er trouwens niet van weerhield om een gevoelig nummer als My funny valentine onder handen te nemen. Verwacht in zo'n geval van Brood geen bovenmatige trouw aan het origineel. Om te beginnen praatte hij het piano-intro van bandleider Edwin Schimscheimer vol door hem hardop te zeggen hoeveel ruimte hij wel niet kreeg voor een mooi gevoelig intro. Als iemand daar al een stemmig valentijnsgevoel bij had gekregen, boorde Brood dat definitief de grond in door het nummer op te dragen aan zijn dode vriend Chet Baker ,,die ik destijds nog Dentofix heb mogen bezorgen.''

Als een in zichzelf gekeerde clown orakelde Herman Brood: ,,Jazz, het woord zegt het eigenlijk al.'' Het meest op dreef was hij in rhythm & blues-getinte nummers van zijn muzikale helden Mose Alison en Willie Dixon, wiens bluesklassieker I love the life I live een redelijk succesvolle transformatie tot swingnummer onderging. De zwakke schakel in het geheel was de zanger die dit spektakel moest rechtvaardigen. In die wat lacherige sfeer deed I get a kick out of you eerder aan een schorre Lee Towers denken dan aan Frank Sinatra. Het voegde bitter weinig toe aan muziek die vijftig jaar gelden veel beter gespeeld en vooral gezongen werd. Brian Setzer rockt minstens tien keer zo overtuigend.

Concert: Herman Brood Big Band. Gehoord: 25/3 Melkweg, Amsterdam.