Donderdag dierendag

Donderdagmiddag is het dierendag op de kinderafdeling van het AMC. De `meneer van de kinderboerderij' komt langs met een bescheiden maar heuse veestapel. Dat doet hij al bijna 25 jaar.

Hij staat meestal stijf van de reuma – het lijkt wel of dat voor hem een extra stimulans is om langs te komen. Uit een soort fietsaanhangwagen tovert hij, als ware het de ark van Noach, de dieren tevoorschijn: cavia`s, konijnen, hamsters, kuikens en zelfs geitjes of hangbuikzwijntjes. De kinderen, door ouders of medewerksters in hun bedden naar de speelkamer gerold, kijken hun ogen uit. Dat hadden ze niet verwacht, Artis om de hoek.

Op de plek waar ik werk zijn ze een beetje te ziek, dus kunnen ze er niet naar toe. Als Mohammed niet tot de berg wil komen, dan moet de berg naar Mohammed gaan. Ik doe dan even alsof ik de berg ben, haal een dier op, meestal een konijn. Bij de kinderen die bij bewustzijn zijn, ga ik dan langs. Het gewone werk kan wel even wachten, er bestaan ondankbaarder taken.

Gisteren heb ik Saskia – twee of drie jaar oud is ze en ze ligt al wat langer op de afdeling – het konijn van vorige week beloofd. Maar tegen dierendagtijd verdween ze van de afdeling, ze is weg. Shit, dat wist ik niet.

De rest ligt er niet erg gezond bij of is gewoon nog te klein om in een levende wolbal te knijpen. Misschien bedje acht, Youri? Ik haal een kuikentje voor hem op, in een handdoek gewikkeld. Het schreeuwt als een mager speenvarken en trilt als een rietje.

Bij Youri aangekomen lijkt het diertje te beseffen waarvoor het is aangenomen en tjilpt belangstellend voor zich uit: nou hier ben ik dan! Wil je met mij spelen?

Youri – hoe oud is-tie eigenlijk: zes, zeven maanden? – probeert zijn oogjes te openen. Hij ligt gevangen in slangen, hoogwaardige technologie, net als andere intensive care-kinderen. Hij krijgt zijn oogleden maar niet van elkaar.

Het kuiken, dat lijkt te beseffen wat er aan de hand is, piept nu een liedje, onsamenhangend, monotoon en vals, maar het klinkt.

Youri krijgt z'n oogjes open, het kost hem zichtbaar moeite. Dier en mensje ontmoeten elkaar. Er biggelen traantjes uit de Youri's oogjes.

Dan breng ik het kuikentje, dat er denk ik toch niet veel van begrepen heeft, weer terug. En vertel aan de brenger van de Arke Noachs dat het een groot succes was. Als je zoiets zegt gaan zijn ogen altijd een beetje glanzen. Bij zijn jubileum zullen we hem eens flink vertroetelen.