Dag Kerstmis, dag!

Er zijn nog restjes kerst en oud en nieuw in de stad, maar het gaat nu snel. De hond is over zijn vuurwerkangst heen – hij durft weer bij scholen te komen en loopt met opgerichte staart in het park, eindelijk weer los. Op het dak hier tegenover liggen nog wat vuurpijlresten, maar ze zijn nauwelijks nog te herkennen. Het rode rotjespapier is in achterafstraatjes nog terug te vinden. Maar het is vele malen verweekt, verpapt en weer opgedroogd. Het ziet er nu uit als een onopvallend korstmosje op de stenen.

De witte stukjes fijnversnipperd plastic die een overbuurman als grapje uit het raam gooide liggen er ook nog, maar steeds dunner verspreid. Ze lijken niet meer op plastic sneeuw.

Het is nu bijna voorbij, met de feestdagen.

Toch heb je bij dit wegijlen behoefte aan een definitieve afsluiting. En die wordt geleverd. Een verregende vuilniszak die naast een gekantelde accu tegen een jong boompje staat, luidt het oude jaar definitief uit. De hond valt het bij het passeren het eerst op. Er klinkt een elektronisch muziekje uit op - Jinglebells, dat in ongenadig maatvaste uitvoering opeens een erg plat deuntje wordt.

Het is zo'n openklappende wenskaart met elektronisch muziekdoosje, die nu als zovele andere inclusief batterijtje bij het vuil is beland. Terwijl de vogels alweer beginnen te zingen is dit een mooi slotmuziekje, voor Kerstmis in Rotterdam.

Een vuilnisman, die even ongehaast zijn wagen een voorsprong laat nemen, vertelt dat hij en z'n collega's vaker zulke muziek bij het werk hebben. Ook van kaarten die zich pas bij het pakken van de vuilniszakken nog even laten horen. Vooral in februari, soms nog inderdaad in maart. Maar dan is het oude jaar toch echt voorbij.