Gemene mannen met spieren

U dacht misschien dat zo'n dwergje geen kans maakte tegen een reus, maar let maar op: hoe kleiner, hoe gemener in het vrij worstelen. En als het moet, roept de dwerg een groot aantal soortgenoten te hulp die de verwaande reus met zijn belachelijke turnpakje door een geniepige massa-aanval te gronde richten – tot wanhoop van de scheidsrechter, maar tot intens genoegen van het publiek in het stadion en voor de buis.

`Vrij worstelen' is maar een onbeholpen benaming voor de sport waarover we het hier hebben: `doorgestoken kaart voor gespierde heren' zou beter passen. Want het is wel duidelijk dat al die zogenaamde, met veel emotie en machtsvertoon gepaard gaande vechtpartijen op de zender TNT – elke vrijdagavond vier uur lang – met sport weinig te maken hebben.

Het betreft hier eerder een theatervorm met acrobatisch vertoon. De eigenlijke gevechten zijn het saaist: altijd weer diezelfde truc met het terugveren uit de touwen of het behoedzaam springen op de reeds onderliggende partij, om de indruk te wekken dat deze geheel tot moes wordt verwerkt. Het aardigste is het voorspel, becommentarieerd door twee Amerikaanse veteraan-sportverslaggevers. Steeds worden wij in de waan gebracht dat de kemphanen in de ring vanavond de beslissende confrontatie aangaan in een hen al jarenlang in opperste opwinding houdende, persoonlijke vete.

Waarover die vete gaat, blijft onduidelijk. Het kan zijn dat de een de ander ooit eens onterecht een titel heeft afgepakt. Of er is iets gezegd, wat een echte man niet over zijn kant kan laten gaan. Veel maakt het niet uit – het gaat er maar om dat we als toeschouwers weten dat hier niet twee beroepsvechters een nummertje afdraaien, terwijl dat wel zo is.

Vaak zien wij een nobele krijger – niet zelden geblondeerd – in confrontatie met een absolute schurk – dit genre doet zelfs vaak geen moeite om voor het gevecht zijn masker af te zetten. Vaak, maar helaas niet altijd, heeft de vechter een met hem sympathiserende dame bij zich, die zich gehuld in een luchtig pakje langs de ring ophoudt en de tegenstander verwensingen naar het hoofd slingert. Sommige dames ontzien zich zelfs niet om de tegenstander onverhoeds een gemeen kneepje te geven.

Dat laatste valt nauwelijks op, want bij vrij worstelen lijken de spelregels (even aangenomen dat die er zijn) bedoeld om overtreden te worden. Weliswaar loopt in de ring een scheidsrechter rond, maar waarvoor is minder duidelijk. De vechtenden lijken er over het algemeen ten zeerste op gebrand, elkaar niet echte pijn of letsel toe te brengen, maar alleen te doen alsof. En de scheidsrechter staat rustig toe te kijken bij de stroom van gemene trucs, die de vechtende partijen uithalen.

Met name het wisselgevecht, waarbij vechters paarsgewijs optreden en elkaar na een kleine handklap kunnen aflossen, geeft aanleiding tot ernstige staaltjes van regelovertreding, als de scheidsrechter net even de andere kant uitkijkt en twee vechters samen één tegenstander te grazen nemen. Wanneer nummer vier zich ermee gaat bemoeien, wordt juist hij veelal door de scheidsrechter gesanctioneerd! Geen wonder dat bij vrij worstelen met enige regelmaat ook de arbiter over de touwen wordt geslingerd.

Ik mag het graag zien – vreemd eigenlijk dat deze vorm van slechte smaak nog amper tot de Nederlandse televisiezenders is doorgedrongen. Daar regeert op de late vrijdagavond de pseudoseks – om pseudogeweld valt heel wat meer te lachen.

Te zien via TNT op Astra (19,2 graden oost) op vrijdagavond van ongeveer 22.00 tot 02.00 uur. Digitaal: 12.168 v., analoog 11.023 h.