Ondergang

Binnenkort verschijnt er een boek over opkomst en ondergang van (Scheveningen) Holland Sport, die merkwaardige voetbalclub uit het Haagse. Ik zit te dubben over het antwoord op de vraag of ik naar de bijeenkomst zal gaan waar het eerste exemplaar wordt uitgereikt. Het trekt me wel en ten slotte ben ik uitgenodigd. Maar het is allemaal lang geleden gebeurd en de neiging om er zand over te strooien en `rust zacht' te mompelen, komt eveneens bij me op. Maar omdat er een vragenuurtje aan vastzit met als aangekondigde sprekers Cor van der Hart, Hans Kattenburg, Simon Smit (Den Haag's bekendste krantenfotograaf), Joop Niezen en een van de schrijvers van het boek, Hans Pars, zal mij waarschijnlijk over de streep trekken. Bovendien intrigeert mij de titel Op hout-rust geen zegen.

Het is zeer jammer dat men de unieke Dirk Nijs niet heeft kunnen uitnodigen, aangezien de man met de zeis is voor geweest. Hij zou zeker met prachtige verhalen, deels berustend op waarheid, kleur aan de bijeenkomst hebben gegeven. Holland Sport en Scheveningen Holland Sport was een spectaculaire onderneming, een tijdlang geleid door Luc Kroesemeyer, een handelaar in oud ijzer. Eigenlijk was Nieuwkoop zijn club. Kroesemeyer heeft die bescheiden amateurvereniging een Hongaarse trainer van tamelijk gewicht verschaft, maar de race naar de top is nooit gehaald.

Op Houtrust lagen voor Kroesemeyer betere mogelijkheden. Op een goed moment stond men in de vaderlandse competitie betaald voetbal op de tweede plaats van boven. Bijna was er een kampioenschap op gevolgd, maar het Bredase NAC, dat momenteel hard moet vechten om niet te degraderen, bleef de Hagenaars net een slagje voor. Op de achtergronden die bij die match met NAC speelden, zal ik nu niet ingaan. Wellicht komt dat nog ter sprake op maandag 12 april in de Houtrust-rotonde. Maar het kan ook zijn dat men er geen behoefte aan heeft onaangename zaken op te rakelen en met een glas en een haring in de hand gezellig bij elkaar te zijn.

Omdat de club de reputatie had dat er op Houtrust altijd wat te doen was, stroomden de Haagse voetballiefhebbers in de jaren vijftig massaal naar de thuiswedstrijden. Bovendien zaten er prima spelers in dit elftal, zoals de linkervleugel Bertus de Harder-Mick Clavan. Om van een keeper als Wim Landman maar te zwijgen.

Met name ADO, dat in Wereldoorlog II kampioen was geworden, moet met ongerustheid hebben waargenomen dat de nieuwe combinatie de gevestigde populariteit van het Zuiderpark-elftal naar de kroon stak. Tussen ADO en Scheveningen Holland Sport is het nooit meer goed gekomen. In theorie konden in een voetbalstad als Den Haag best twee clubs succesvol aan betaald voetbal deelnemen, maar dan wel op een basis van elkaars wedstrijden regelmatig bezoeken. Maar daarvan was geen sprake. Ik heb ADO'ers gekend die voor geen goud naar Houtrust gingen kijken en er waren veel Holland-Sporters die men in de boeien had moeten slaan om ze gevankelijk in het Zuiderpark te kunnen afleveren. Mee doordat ADO veel meer Haagse historie vertegenwoordigde dan de concurrent heeft ADO het uiteindelijk gered en is de Houtrust-club leeggekocht door Feyenoord met zijn slimme voorzitter Cor Kieboom.

Het is jammer en je kunt er nog altijd over simmen. Maar omdat gedane zaken geen keer nemen, voel ik meer voor een luchtiger benadering. Het was een mooi avontuur daar op Houtrust, al heeft het slechts kort geduurd. Wat erger is, is de omstandigheid dat de derde stad van het land nog altijd niet de fraaie positie terug heeft welke het vroeger met ADO, VUC, HBS heeft gehad. ADO Den Haag in de kelder van voetballand. Een paar duizend toeschouwers. Nauwelijks een blijmoedige toekomst. Als het dan toch om drama ging, dan is dát het werkelijke treurspel.