Column

Supporter

Het was een zespuntenwedstrijd. Lekker woord. We konden oprukken naar de tweede plaats. Mijn zoon (8) en ik erheen. In de auto vroeg hij voor de laatste keer hoe die ene ook alweer heette? Machlas. Hij herhaalde het woord drie keer. Drie keer Matglas! Een soort Ronaldo? Zoiets ja.

In Marseille was het Ronaldo die de wedstrijd Nederland-Brazilië besliste, die ene seconde na rust, iedereen sliep nog, deinde op de thee of wat voor fris er ook genuttigd was en pats hij lag erin.

Machlas deed het meteen al. Anderhalve minuut na aanvang. Een domme fout van Vierklau, een twijfelende Sar en dan is het 0-1.

`Da's snel', pruillipte mijn zoon.

`Het lijkt Overtoom wel', probeerde ik de stemming erin te houden.

We keken machteloos toe, zagen een stevige Kreek, een degelijke De Marchi en een altijd gevaarlijke Machlas.

`Waar komt die Vierklau vandaan?'

`Tenerife!'

`Vandaar dat ie zo bruin is!`

Amsterdamse humor. Meer niet. Verder schelden, veel schelden. Op Vierklau, op Jol, op Rudy, op Jol, op Benni, op Jol, op Richard, op Jol, op Van Gaal, die de Arena met zijn dikke portemonnee heeft leeggeroofd en op Jol. Niks is lekkerder dan een oprecht mokkende Mokummer achter je als je club aan het verliezen is. Je leert een hoop woorden bij. Om het drama compleet te maken moest er nog een rode kaart vallen en een doelpunt worden afgekeurd. Het gebeurde.

We rouwden, weenden bitter en staarden naar de punten van onze schoenen. Vierde plaats. Bij NAC huilen ze harder en even ging Roeland Oltmans door mijn hoofd. De meest succesvolle hockeycoach ooit en nu directeur van een degradantje. Of hij spijt van zijn overstap heeft? Lijkt me wel.

Buiten de Arena viel de regen met bakken uit de hemel en rond half vijf zwegen we ons naar huis. Zo'n beslagen ramenauto. Matglas dus. Zes punten! De radio benadrukte het nog een keer of elf. Zes punten!

Vlakbij huis kon hij weer praten.

`Weet je wat voor seizoen het is papa? Een Gr⊘nkjaer.'