Slangenkuil

In een onbewaakt ogenblik liet ik me vorige week ontvallen dat de Olympische Spelen net zo goed afgeschaft zouden kunnen worden. Grote sporten als voetbal, tennis, wielrennen en atletiek hebben per slot van rekening hun wereldkampioen-schappen en/of andere evenementen die ruimschoots in de behoeften voorzien. De Spelen zijn daarentegen wel het enige lichtbaken voor een aantal kleine hobbyclubs. Kleiduivenschutters, synchroonzwemsters, military-ruiters, gewichtheffers, plankzeilers, schermers en kanovaarders krijgen eens in de vier jaar de gelegenheid hun bestaansrecht te bewijzen.

Maar om met Avery Brundage, een ex-voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité, te spreken: The Games must go on. Corruptie en omkoping vormen absoluut geen bedreiging voor het spektakel dat bomaanslagen, terroristisch geweld, dopingschandalen, politieke chantage en financiële fiasco's heeft overleefd. De olympische beweging baadt inmiddels in weelde – er staat 400 miljoen op de bank – en gaat dan ook met rechte rug en opgeheven hoofd de volgende eeuw in.

Het `zelfreinigende' proces dat zich de afgelopen dagen in Lausanne afspeelde, was even nodig om de geschrokken buitenwereld gerust te stellen. De publieke opinie, een graadmeter voor belangrijke sponsors, werd gemasseerd door de IOC-paus Samaranch die een Ethisch Reveil aankondigde, een studiegroep naar een democratischer benoemingsbeleid in het vooruitzicht stelde en met bloedend hart een zestal leden royeerde.

Naar verluidt werden de zondaars, allen afkomstig uit de Derde Wereld, als heksen op de brandstapel gegooid. Anton Geesink stond er met tranen in de ogen bij, want er schijnt niets zo verschrikkelijk te zijn als uit het olympisch paradijs te worden verwijderd. De 80-jarige

IOC'er Marc Hodler, aanjager van de saneringsoperatie, was een van de weinigen die de schijnvertoning op haar waarde schatten. `Alleen de kleine jongens zijn gesneuveld', gromde de Zwitser.

De bezem veegde in Lausanne achteloos een paar blaadjes weg waarna van een grote schoonmaak werd gesproken. Gecorrumpeerde zwaargewichten als de Rus Smirnov, de Australiër Coles en de Koreaan Un-Yong Kim mochten lid van de familie blijven. Samaranch zelf, toch als eerste verantwoordelijk voor de crisis, piekerde er geen moment over om op te stappen. Hij eiste en kreeg de steun van vrijwel alle door hem benoemde lakeien.

Salt Lake City, de mormonenstad die de Winterspelen van 2002 naar zich toe wist te halen door de trukendoos met smeergeld wijd open te trekken, kan rustig doorgaan met de voorbereidingen. Van het IOC heeft de stad kennelijk niets te duchten. Gevaar dreigt slechts uit de hoek van de FBI en de Amerikaanse senaatscommissie voor Economische zaken, die Samaranch en andere IOC-leden op 14 april tijdens een hoorzitting aan de tand wil voelen.

Zal de Nederlandse kroonprins Willem-Alexander er nog steeds voor voelen in de slangenkuil af te dalen? Men kan het zich nauwelijks voorstellen. De bedoeling is dat de prins over een paar maanden op een congres in Seoul wordt beëdigd. Samen wellicht met Sepp Blatter, die op hoogst dubieuze wijze voorzitter van de FIFA (Internationale Voetbalfederatie) is geworden en er nu op vlast de zetel van een geroyeerde IOC'er over te nemen.

Premier Kok lijkt geneigd de in Lausanne gedemonstreerde `zelfreiniging' positief te beoordelen en de prins derhalve toestemming te geven zich bij de club van honderd aan te sluiten. Naar het zich laat aanzien slikt ook de Tweede Kamer haar bezwaren in. Zodat een lid van het koningshuis feitelijk wordt aangespoord zich in een delicate, om niet te zeggen heilloze situatie te begeven.