DE VERSTIKKENDE MAGIE VAN AHOY'

Nic./VCD is een van de kleinste clubs die ooit de korfbalfinale om het landskampioenschap in Ahoy' wisten te bereiken. Het debuut van de Groningse ploeg eindigde zaterdagavond in een debacle omdat PKC veel te sterk was (25-14). ,,Ahoy' kan je op de training niet nabootsen.''

Negen keer eerder werd de grote korfbalfinale in Ahoy' gespeeld en steeds zat Nic.-aanvoerder Kees Vlietstra op de tribune. Zelfs als toeschouwer is het een korfballer veel waard om er bij te zijn in het Rotterdamse sportpaleis, dat elk jaar binnen een paar dagen stijf is uitverkocht. ,,En dan zit je daar boven en denk je elke keer weer: volgend jaar wil ík verdomme zelf beneden op die vloer staan'', aldus Vlietstra.

Deze keer was het dan zo ver. Het kampioenschap van de hoofdklasse B gaf Nic. het recht om op de heilige grond te debuteren. Het werd een desillusie, want de Groningse ploeg liet zich volledig wegspelen door het ervaren PKC (14-25). De debutant maakte op keiharde wijze kennis met de verstikkende magie van Ahoy'. ,,Hier gebeuren toch andere dingen dan we gewend zijn'', vertelde Vlietstra na afloop. ,,De entourage, het inschatten van de ruimte, het is allemaal zó anders. Dat kan je op de training niet nabootsen. Ahoy' is uniek. Natuurlijk hadden we in Groningen een keertje de Martinihal kunnen afhuren, maar daar heeft Nic. het geld gewoon niet voor.''

Broer Mike was vlak na de wedstrijd veel minder genuanceerd. ,,Het mag niet uitmaken in welke hal je speelt. We moesten nu eenmaal hier spelen en het was gewoon kut!'' Als hij de ziekte in heeft, dan spreekt zelfs een keurige korfballer klare taal. De jongste Vlietstra: ,,Nee, ik kan me absoluut niet voorstellen dat ik er ooit van kan genieten dat ik aan deze finale heb meegedaan.''

De moeder van Kees en Mike, Truus Vlietstra, is de voorzitter van Nic. Zelf was ze ruim tien jaar `paaldame' in het eerste team van de Groningse club, maar ze speelde nooit op het hoogste niveau in Nederland. ,,In het ene seizoen dat we toen in de hoofdklasse speelden, was ik net zwanger.'' Pas sinds 1992 is Nic. echt volwaardig aanwezig in de top. In 1994 en '98 werd de nationale titel op het veld behaald. Toch is Nic. een kleine club, met nog geen tweehonderd leden en slechts een paar jeugdteams. PKC, de tegenstander in Ahoy', heeft daarentegen als grootste korfbalvereniging van Nederland in totaal 51 ploegen in de competitie spelen. Overigens hoort er een punt achter Nic. omdat de clubnaam een afkorting is van Nicolaas Broekhuysen, de grondlegger van het korfbal in Nederland.

Dat Nic. steeds een sterke ploeg kan formeren, komt vooral door spelers die als student naar Groningen komen. In de huidige selectie zijn alleen de twee broers Vlietstra afkomstig uit de stad zelf. Volgens hun moeder is Nic. een vereniging van ,,echte vrienden, die elkaar in moeilijke tijden steunen''. Vlietstra is inmiddels ruim vijf jaar voorzitter. ,,Mij werd destijds gevraagd of ik een nieuw bestuur wilde zoeken. Als een soort formateur, zeg maar. Ik vond zes mensen, alleen geen voorzitter. Op aandrang van de anderen ben ik het toen voorlopig geworden, maar dat duurt nu al jaren.''

Zaterdag was ze in Ahoy' een bescheiden, maar trotse kopvrouw van een finalist. De voorbereidingen op de grote dag vergden veel tijd. Al op 11 februari was er op het bondsbureau in Bunnik een bespreking voor alle kandidaten voor de eindstrijd. Vlietstra merkte toen tot haar verbazing dat alleen Nic. was komen opdagen. De andere clubs hadden blijkbaar geen behoefte aan voorlichting. ,,Heel opmerkelijk'', vond Vlietstra. ,,Van PKC kon ik het me nog wel voorstellen, dat stond al zo vaak in Ahoy'. Ik vond het prachtig dat we daar alleen waren. Zo kregen we een persoonlijke uitleg. Dat gaf een heerlijk gevoel.''

Zoals gewoonlijk waren er voor elke finalist 600 toegangskaarten. Hoewel Nic. lang niet zo veel leden heeft, kregen de Groningers hun tribunevak toch helemaal vol. Familie, vrienden en buren van de Nic'ers trokken mee naar Rotterdam. Vijftig kaarten gingen naar de leden van een bevriende club, maar dat werd het bestuur uiteindelijk nog kwalijk genomen omdat niet iedereen uit de eigen gelederen tevreden kon worden gesteld. Met onder meer acht bussen werd er vanuit Groningen naar de finale gereisd.

Voorzitter Vlietstra reed zelf mee in de met bestuursleden, sponsors en gemeentevertegenwoordigers gevulde VIP-bus. ,,Dat is ook zo eng'', vond ze voor vertrek. In Ahoy' koos ze bewust voor een stoel in de loge van hoofdsponsor VCD en niet voor een plekje tussen de supporters. ,,Ik voel me op deze dag verantwoordelijk voor onze sponsors'', legde ze uit. ,,En als ik in ons vak was gaan zitten, had ik me meer als moeder gedragen en me misschien laten meeslepen door emoties.'' Nu bleef ze de hele wedstrijd keurig zitten en had ze zelfs geen sjaal van Nic. om. ,,Ik hoef niet zo op te vallen.''

Vlak voor de wedstrijd zocht ze de spelers nog even op. ,,Ik heb ze allemaal even vastgepakt, meer was niet nodig.'' De voorzitter was bloednerveus. ,,Kan je dat zien? Ik ben twee keer eerder bij een finale in Ahoy' geweest, maar als je eigen cluppie meedoet is het toch anders. Constant kippenvel.'' Alleen meedoen is niet genoeg, vond ze. ,,We hebben volop genoten van het idee dat we naar Ahoy' gingen, maar nu we er zijn, willen we ook winnen. Het is niks als je verliest.''

De start van de debutant was voortvarend. Het werd zelfs 3-0 voor Nic. ,,Dat was te mooi'', vond voorzitter Vlietstra. Lijdzaam moest ze toezien hoe PKC kalm de achterstand ongedaan maakte, daarna snel naar een grote voorsprong uitliep en met verve het derde landskampioenschap op rij bemachtigde. Met z'n drieën namen de Papendrechtse broers Simons twintig van de 25 treffers voor hun rekening. Door het grote krachtsverschil was de wedstrijd alleen voor de PKC-aanhang leuk. ,,Het stoort me enorm dat we geen volwaardige tegenstand hebben kunnen bieden'', excuseerde Nic.-coach Hans van der Kaa zich. Vooraf had hij nog een Ajax-Feyenoord aangekondigd; PKC met zijn goede jeugdopleiding als Ajax en zijn eigen club met de sobere speelwijze en sterke collectief als Feyenoord.

De Groningse ploeg had zich secuur proberen voor te bereiden. Van der Kaa had zijn spelers anderhalve week geleden meegenomen naar Den Bosch, waar PKC voor de eerste plaats in de andere hoofdklasse een beslissingswedstrijd tegen DOS'46 moest spelen. Daar op de tribune ontstond bij Nic. de optimistische gedachte dat de titelhouder te pakken was. Daar kwam dus allemaal niets van terecht en de ontluistering was groot na de finale. ,,Verdiend verloren'', constateerde ook Truus Vlietstra. De voorzitter bleef na afloop lang op haar plaats zitten. ,,Na zo'n nederlaag moet je de ploeg even alleen laten, dan zitten ze echt niet op troost van mij te wachten.'' Net zoals bij de speelsters en de vrouwelijke fans van Nic. stonden ook bij de voorzitter de tranen in de ogen. De Groningse mannen hielden zich groot en vloekten en tierden hun teleurstelling weg.

Later op de avond werd er toch alweer voorzichtig over volgend jaar gesproken. Over een terugkeer in Ahoy'. Aanvoerder Kees Vlietstra had na de finale te horen gekregen dat de loting voor de indeling van de twee hoofdklassen gunstig was verlopen voor Nic., want PKC en DOS '46 zitten weer in de andere poule. ,,Dus gaan we er voor'', zei Vlietstra vastberaden. ,,Ik denk dat we dezelfde ploeg kunnen behouden. Want ik kan me niet voorstellen dat spelers van ons deze finale als hun hoogtepunt beschouwen. Dit vraagt om een revanche, of niet soms?'' Speelster Geke van der Let, op 32-jarige leeftijd Ahoy'-debutante, dacht er kennelijk anders over. Zij zei te willen stoppen. ,,Nou, dan moeten we dus met haar even gaan babbelen'', merkte captain Kees Vlietstra vastberaden op.