Kronstadt

De grenzen van het uithoudingsvermogen liggen hier ver, ook bij gebruiksvoorwerpen. De arme autobanden die iedere seconde op de gaten in het wegdek botsen, het gekreun van de schokbrekers, de chassisbalken, aandrijfassen... De toegangsweg naar het vestingeiland Kronstadt is een hel. Tot vier jaar geleden was het nog gesloten gebied, maar nu kan ik er met een paar vrienden zo gaan kijken. Hier lag in oktober 1917 het hart van de bolsjewistische revolutie van Petrograd. Hier kwamen de matrozen van de `Aurora' vandaan. Hier begon de nieuwe toekomst.

We rijden over een dam waaraan jaren gewerkt is, en die inmiddels voor aardig wat milieuproblemen in de Newadelta heeft gezorgd. Alles staat nu stil. We passeren tientallen bevroren plannen: half afgemaakte sluizen, bruggen die zomaar ergens in de lucht hangen, viaducten zonder op- en afrit, het is hier één grote onvoltooidheid. Het eiland zelf herbergt twee eeuwen militair bouwen: rode arsenalen, gele kazernes en een elegante officierensociëteit uit de 19de eeuw, kogelgaten uit de Tweede Wereldoorlog, kale vierkante flatwijken van nu, verder niets.

De zon schijnt. Groepjes cadetten slenteren langs de haven. Met hun zwarte mutsen en jassen en hun gouden gespen ogen ze in de verte als Volendammers. Even verderop ligt een rij grote grijze oorlogsschepen, resten van de trotse Sovjet-vloot. Ik neem wat foto's, aangemoedigd door de matrozen. Nog geen vijf jaar geleden zou mij dit maanden cel gekost hebben, zo niet meer. Nu kan het niemand meer wat schelen. Er moet daar veel roest en zorg aan boord zijn.