Waar de aarde woest en ledig is

George `De Stroper' is een kluizenaar naar wie je uren zou kunnen luisteren. Hij woont in een boshut ergens in Alaska, tegen de poolcirkel. Er gaan dagen voorbij dat hij niets anders hoort dan het ademen van zijn hond en het gekwetter van een paar vogels. De vriendelijke zonderling heeft bewust voor die eenzaamheid gekozen, toen hij na acht jaar IBM in Los Angeles de `verschrikkelijkste stad ter wereld' vaarwel zei om in Amerika's grootste staat te gaan wonen, waar de aarde nog woest en ledig oogt.

Alaska is drie maal groter dan Frankrijk en telt rond de 500.000 inwoners, die elk uur van de dag een blik bier in de hand hebben. Wegen zijn er nauwelijks en als ze er al zijn, landen er vliegtuigen op alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is, hoewel de `bush pilots' meestal op gletsjers, meren en rivieren weer contact met de aarde maken. Deze bezorgers van post, leeftocht en familie-leden `leven voortdurend op het randje', zoals een vermetele vliegenier zegt.

Een interviewtje op de televisie is wellicht het laatste waar `De Stroper' in zijn resterende levensjaren op gerekend had, maar de NPS-televisieploeg die de serie Op Reis maakte kwam hem tegen op de Goud-Route. Het is een fascinerende tocht langs een verlaten mijnwerkersdorp, een natuurpark met elanden en grizzly-beren, onverstaanbare amateur-goudzoekers in een beek en modderige hoogvlakten.

Waar de ongerepte natuur in al haar extremiteiten zo nadrukkelijk aanwezig is, is het verhaal van de mensen die daarvoor hebben gekozen des te belangwekkender. ,,Je leeft niet zo omdat het moet, maar omdat je het zo wilt,'' filosofeert een gids die buitengewoon gesteld is op dit `low stress bestaan'.

Op Reis is een programma dat je verwacht bij de BBC of op Discovery, maar gelukkig heeft ook de NPS het aangedurfd een eigen ploeg op pad te sturen om in acht landen op vijf continenten belangwekkende reisdocumentaires te maken. De rode draad in de acht afleveringen is dat ze allemaal over een weg handelen. Zo gaat de tweede over de Via Appia in Italië, de Route 66 van de Romeinen. Logischerwijs totaal anders van sfeer, maar even boeiend.

De weg die 300 jaar voor Christus werd aangelegd en van Brindisi naar Rome voert is niet altijd goed te volgen, maar een behulpzame pastoor wil wel zeggen waar ie loopt. Drie oude dames zijn minder gelukkig met de klassieke erfenis, die hier en daar nog uit het oorspronkelijke plaveisel bestaat. Scheldend en tierend becommentariëren ze in stemmig zwart hun natte voeten en valpartijen met de fiets, sfeervol ondersteund door deuntjes die aan films van Federico Fellini doen denken.

Reinier van den Hout voert de kijker verder tot begin mei naar de Specerijenroute in India, de Bluesroute in Mississippi, de Stuart Highway in Australië, de Maya-route in Mexico, de Koninklijke route in Swaziland en de Flamenco-route in Andalusië. Het zijn programma's waar de kijker even goed voor moet gaan zitten, want ze zijn al weer afgelopen als ze voor het gevoel net begonnen zijn. Het is eeuwig zonde dat tien dagen reizen over 1.100 kilometer `dirt roads' in Alaska is gecomprimeerd tot 25 minuten kijkplezier. Het enige dat op de serie valt aan te merken is tevens het grootste compliment. Elke aflevering zou minstens een uur mogen duren.

Op Reis, Ned.3, 20.56-21.22u.